راهنمای محلی خوزستان

قدمگاه امام زمان(عج)، زیارتگاهی در شوشتر

بقعه صاحب الزمان در شمال شرقی شهر شوشتر نزدیک بقعه شیخ شمس الدین واقع است. این عمارت بر فراز تپه ای در میان قبرستان واقع و در سال 1349 تعمیر و مرمت شده است.

درباره چگونگی این مکان که به قدمگاه و مقام حضرت صاحب الزمان، عجل الله تعالی فرجه الشریف، معروف است; گویند که در سالهای گذشته معمول بود که در روزهای سه شنبه عده ای از نیکان شهر برای زیارت حضرت حجة ابن الحسن و خواندن دعا به اطراف شهر می رفتند و بعد از انجام اعمال ناهار خود را در همان جا صرف می نمودند. روزی هنگام ظهر زمانی که این عده مشغول صرف ناهار بودند; شخص ناشناسی با لباس عربی پیش می رود و آنان او را برای صرف ناهار دعوت می کنند.

سه هفته متوالی آن شخص روزهای سه شنبه مهمان این جمع می شود. در هفته سوم ناشناس از آنان دعوت می کند تا هفته آینده ناهار مهمان او باشند. و چون ساعت موعود فرا می رسد میزبان پیش آمده و آنها را به باغی بسیار زیبا و باصفا با درختان میوه و نهرهای آب جاری راهنمایی می کند. پس از صرف ناهار و خداحافظی با میزبان هنگامی که چند قدم از محل دور می شوند به خاطر می آورند که در آن منطقه سابقا اثری از آب و درخت وجود نداشته و منطقه ای کوهستانی بوده است. همگی برمی گردند و هرچه جستجو می کنند; اثری از آن باغ نمی یابند. تکبیر گویان به شهر برمی گردند در حالی که یقین داشتند که میهمان صاحب الزمان بوده اند و آن محل هم اکنون به «الله اکبر» معروف است.

نقل کرده اند که محل زیارت قسمتی است که بعدها پس از بنای بقعه منبر سنگی در آنجا نصب گردیده است. از سنگ نبشته ای که در یکی از اتاقهای مخروبه این بقعه به دست آمده معلوم می شود که

بنای اولیه آن به وسیله «درویش کریم » نامی در دوران سلطنت «شاه صفی صفوی » در سال 1047 هجری قمری بوده و بعدها در اوایل قرن چهاردهم هجری قمری مرحوم حاج ملا حسین طبیب شوشتری ساختمانهای دیگری بر آن افزوده است.

هیات امنای مقام در سال 1355 اقدام به تعمیر اساسی این مکان و توسعه حرم و رواقها نمودند و ساختمان نسبتا وسیعی را برای استفاده زائرین بنا کردند.

این مکان شریف همیشه مورد احترام مردم خوزستان بوده و همیشه عده زیادی از زائرین برای زیارت و عبادت و درک فیض درآمد و شد هستند و در روزهای مبارکی چون نیمه شعبان، ولادت با سعادت حضرت ولی عصر، عجل الله تعالی فرجه الشریف، جمعیت بسیاری از مردم شوشتر و دیگر شهرهای خوزستان و ایران به این مقام روی می آورند و با شعر خواندن و مداحی میلاد با سعادت مولای خود را جشن می گیرند.

کلمات کلیدی

موزه جنگ و دفاع‌مقدس خرمشهر

ساختمان مرکز فرهنگی دفاع‌مقدس خرمشهر در سال ۱۳۰۹ ساخته و تا پایان جنگ ایران و عراق به عنوان بخش اداری شرکت نفت کاربری داشته است. این ساختمان در اواخر مهرماه ۱۳۵۹ به اشغال نیروهای دشمن درآمد و در دوران هشت سال جنگ تحمیلی به عنوان محل دیدبانی نیروهای عراقی مورد استفاده واقع شد.

نمای ظاهری ساختمان، موشک‌خورده و بازگوکننده ویرانی‌های حاصل از جنگ است. تنها گوشه‌ای از فضای داخلی این ساختمان در سال ۱۳۷۵ بازسازی و به عنوان مرکز فرهنگی دفاع‌مقدس افتتاح شد. یکی از موارد جالب توجه در این موزه، دیوارنویسی‌های اشغالگران عراقی با جمله «آمده‌ایم تا بمانیم» است که در مدت استقرار از خود به جای گذارده‌اند.

این موزه دارای چهار سالن مقاومت، اشغال، آزادسازی و بازسازی خرمشهر و همچنین آثار به‌جامانده از سرداران شهید حماسه مقاومت خرمشهر نظیر سیدمحمدعلی جهان‌آرا، عبدالرضا موسوی از فرماندهان سپاه خرمشهر و دیگر شهدای ارتش و سپاه و نیز ادوات نظامی آن دوران است.

این مکان دارای کتابخانه تخصصی دفاع‌مقدس، سالن نمایش فیلم و آرامگاه سه شهید گمنام (دفن‌شده در سال ۱۳۸۵) است. در این موزه، آثار در قالب موسیقی، فیلم، عکس، ماکت، تندیس و غیره به نمایش درآمده است و هر بخش آن بازگوکننده گوشه‌هایی از حماسه دوران جنگ است. باتوجه به حضور راهیان نور در خرمشهر، این مکان یکی از جاذبه‌های گردشگری دفاع‌مقدس در ایران به شمار می‌رود

کارون؛ فراتر از یک رودخانه

اما اهمیت کارون تنها به ساختار فیزیکی شهر محدود نمی‌شود. این رودخانه به‌مرور به بخشی از زندگی اجتماعی و حافظه جمعی مردم اهواز تبدیل شده است. حضور کارون در زندگی روزمره، از تأمین آب و شکل‌گیری مشاغل گرفته تا اوقات فراغت و مناسبات اجتماعی، نقشی انکارناپذیر دارد.

علی حبیب نژاد، دکترای زمین‌شناسی و راهنمای تور در یادداشتی نوشت: کارون برای اهواز فقط یک رودخانه نیست؛ عنصری است که زندگی شهری، کیفیت زیست شهروندان و حافظه جمعی مردم به آن گره خورده است. این رود تاریخی در شکل‌گیری شهر، اقتصاد محلی و فرهنگ روزمره نقشی تعیین‌کننده داشته، اما امروز با چالش‌هایی روبه‌روست که فراتر از یک مسئله زیست‌محیطی، به دغدغه‌ای اجتماعی تبدیل شده است.

رود کارون، قدیمی‌ترین و پرآب‌ترین رود ایران، قرن‌هاست که در متن زندگی مردم خوزستان جریان دارد. اهواز بدون کارون، نه‌تنها از نظر جغرافیایی بلکه از نظر اجتماعی و هویتی نیز قابل تصور نیست. این رودخانه، شالوده شکل‌گیری شهر، محور توسعه شهری و یکی از مهم‌ترین عوامل پیونددهنده مردم با محیط زندگی‌شان بوده است.

از منظر کالبدی، کارون نقشی تعیین‌کننده در ساختار اهواز داشته است. مسیر رودخانه، جهت گسترش شهر، شکل‌گیری محله‌ها و حتی جانمایی پل‌ها را مشخص کرده است. پل‌های اهواز، که امروز به نمادهای شهری تبدیل شده‌اند، در واقع نشانه‌های عینی پیوند زندگی روزمره مردم با کارون‌اند. این رودخانه، شهر را از هم جدا نکرده، بلکه آن را به هم متصل ساخته است.

اما اهمیت کارون تنها به ساختار فیزیکی شهر محدود نمی‌شود. این رودخانه به‌مرور به بخشی از زندگی اجتماعی و حافظه جمعی مردم اهواز تبدیل شده است. حضور کارون در زندگی روزمره، از تأمین آب و شکل‌گیری مشاغل گرفته تا اوقات فراغت و مناسبات اجتماعی، نقشی انکارناپذیر دارد. بسیاری از روابط انسانی، خاطرات فردی و تجربه‌های جمعی در کنار این رود شکل گرفته‌اند.

کارون در ادبیات؛ روایت زندگی و شهر

در ادبیات معاصر ایران، به‌ویژه در آثاری که به جنوب کشور می‌پردازند، کارون حضوری پررنگ دارد. احمد محمود، نویسنده برجسته خوزستانی، در رمان‌هایی چون همسایه‌ها و زمین سوخته، اهواز را بدون کارون روایت‌ناپذیر می‌داند. در این آثار، رودخانه نه یک پس‌زمینه، بلکه بخشی از زندگی شخصیت‌هاست؛ جایی که کار، رنج، جنگ و امید در کنار آن جریان دارد.

در شعر معاصر نیز، فضای جنوب و نشانه‌های آن حضوری مداوم دارند. در آثار قیصر امین‌پور، اگرچه نام کارون همیشه به‌صورت مستقیم ذکر نمی‌شود، اما روح رود، خاک و زیست جنوب در تصاویر شعری او جاری است. کارون در این نگاه، نماد پیوند انسان با زادبوم و حافظه‌ای است که در گذر زمان فراموش نمی‌شود.

کارون در موسیقی؛ صدای تعلق

موسیقی خوزستان نیز بی‌تأثیر از کارون نیست. در بسیاری از ترانه‌های محلی و حتی آثار معاصر، نام و تصویر کارون به‌عنوان نمادی از دلبستگی، خاطره و هویت تکرار می‌شود. این رودخانه در موسیقی، صدای مشترک مردم یک شهر است؛ صدایی که فارغ از تفاوت‌ها، حس تعلق به اهواز و جنوب را بازتاب می‌دهد.

ریتم‌های موسیقی این منطقه، گویی با جریان آب هماهنگ‌اند؛ گاه آرام و گاه پرشتاب. کارون در این آثار، نه‌فقط یک عنصر طبیعی، بلکه بخشی از احساس جمعی و زیست فرهنگی مردم است.

کارون در سینما؛ عنصر زنده تصویر

در آثار سینمایی و مستند، کارون جایگاهی ویژه دارد. بسیاری از فیلم‌ها و مستندهای مرتبط با اهواز و خوزستان، از نماهای رودخانه، پل‌ها و سواحل آن برای شکل دادن به هویت بصری شهر استفاده کرده‌اند. در آثار مرتبط با سال‌های جنگ، کارون اغلب به‌عنوان شاهدی خاموش از مقاومت و رنج مردم حضور دارد.

در مستندهای اجتماعی نیز، این رودخانه بخشی از روایت زندگی روزمره شهروندان است؛ عنصری زنده که بدون آن، تصویر اهواز کامل نمی‌شود.

چالش‌های امروز؛ وقتی یک رودخانه به مسئله اجتماعی تبدیل می‌شود

امروز اما کارون با مشکلات جدی روبه‌روست. آلودگی‌های صنعتی، ورود فاضلاب‌های شهری، کاهش دبی آب، سدسازی‌های متعدد و مدیریت ناپایدار منابع آبی، این رود تاریخی را در وضعیتی بحرانی قرار داده است. پیامدهای این وضعیت، تنها زیست‌محیطی نیست؛ بلکه مستقیماً بر سلامت، معیشت و کیفیت زندگی مردم تأثیر می‌گذارد.

وقتی کارون آسیب می‌بیند، زندگی شهری نیز مختل می‌شود. کاهش کیفیت آب، از بین رفتن چشم‌اندازهای طبیعی و محدود شدن کارکردهای اجتماعی رودخانه، همه نشانه‌هایی از بحرانی هستند که دامنه آن فراتر از طبیعت، به جامعه کشیده شده است.

مسئولیتی فراتر از امروز

حفاظت از کارون، صرفاً وظیفه یک نهاد یا یک استان نیست؛ مسئله‌ای ملی و اجتماعی است. مدیریت علمی منابع آب، کنترل جدی آلودگی‌ها، بازنگری در سیاست‌های کلان و افزایش آگاهی عمومی، از جمله اقداماتی است که می‌تواند به احیای این رودخانه کمک کند.

کارون میراثی طبیعی و فرهنگی است که نسل‌های آینده نیز به آن نیاز دارند. بی‌توجهی به آن، به معنای نادیده گرفتن بخشی از هویت و زندگی یک شهر است.

کارون، فراتر از یک رودخانه، بخشی از زندگی، فرهنگ و حافظه جمعی اهواز است. حفظ آن، حفظ کیفیت زندگی شهری و احترام به حق زیستن مردمی است که سال‌هاست صدای آب را بخشی از هویت خود می‌دانند.

علی حبیب‌نژاد

مجتبی گهستونی

طبيعت بهاری خوزستان

خوزستان سرزمین شورانگیزی است. در کنار حماسه و نفت و فوتبال، خوزستان طبیعت افسونگری دارد که همپای تاریخش پر از فراز و نشیب است. این طبیعت از سرزمین های بختیاری زاگرس و گهواره کارون شروع می شود و به دشت پرلاله شلمچه ختم می گردد. گرما و طراوت، پاردوکس شمال و جنوب خوزستان اند و جنگل و رمل های داغ، کنتراست حیرت انگیزی در این خاک عجیب و غریب پدید آورده است.

عکاس :امیرمهدی حیدر

آخرین صدای چکش در بازار قدیم دزفول

در بازار قدیم دزفول، هنوز صدای چکش بر سندان طنین‌انداز است؛ صدایی از گذشته‌ای دور که در دستان غلامرضا دزفولیان، آخرین آهنگر نسل ششم این پیشه‌ی خانوادگی، زنده مانده است. او از میان دیوارهای تاریخ و دود و آتش، روایتگر روزگاری‌ست که آهنگری نه فقط یک شغل، بلکه بخشی از هویت و تلاش مردمان دزفول بود.

عکس:انیس قلاوند/ایمنا

عطیش به روایت تصویر

روستای عطیش کارون ، یکی از روستاهای گردشگری شهرستان کارون در استان خوزستان می باشد. این روستا بدلیل تالاب عطیش ، از جاذبه‌های طبیعی و اکوتوریسم خوزستان محسوب می‌شود. روستای عطیش آخرین روستا از بخش سویسه شهرستان کارون می‌باشد. امرار معاش اکثر ساکنین روستا ماهیگیری است. تالاب محلی روستای عطیش که به تالاب شادگان متصل است نیز از مراکز پرورش ماهی در این شهرستان است و هنر توردوزی، حصیربافی و ساخت وسایل سنتی شکار و ماهی گیری همچنان در این روستا دایر است

عکس _ رها نوروزی/هدیه محسنی راد

آرامگاه یعقوب لیث صفاری

آرامگاه یعقوب لیث صفاری که از مکان‌های دیدنی دزفول به شمار می‌رود، با گنبد مخروطی شکل دندانه‌دار در قسمت شمال‌شرقی روستای شاه‌آباد، در ۱۰ کیلومتری جاده دزفول به شوشتر در استان خوزستان، در میان یکی از مهم‌ترین محوطه‌های تاریخی ایران یعنی خرابه‌های شهر جندی شاپور قرار دارد، وجود گورستانی با سنگ قبرهای باستانی در اطراف مقبره گواهی بر قدمت این اثر دارد. گنبد مخروطی شکل آرامگاه از بهترین نوع گنبدهای مخروطی واقع در خوزستان است. جلال و زیبایی نمای گنبد از دور کاملا جلوه‌گر این است که روزی این بقعه برای شخصی بزرگ بنا شده است. بنای آرامگاه از یک ورودی برخوردار است و سطح داخلی آرامگاه را از سطح بیرونی آن جدا می‌کند. سازه اصلی بنا خشت خام است و نقوش برجسته و ملات گچ و خاک دارد. آرامگاه یعقوب لیث صفاری چندین بار بازسازی شده و بنای آن متعلق به دوران سلجوقیان تا قاجاریان می‌باشد. در واقع قدیمی‌ترین قسمت‌های آن متعلق به دوران سلجوقیان است.

عکس: امین نظری- محمدمهدی عاملی/ایسنا

*آیین رونمایی ویراست جدید کتاب ارزشمند «واژه‌نامه‌ای از گویش شوشترى»، اثر استاد زنده‌یاد محمدباقر نیرومند* در سرای جهانی افضل شوشتر برگزار شد

*کتاب واژه نامه ای از گویش شوشتری ، گنجینه‌ای ارزشمند از فرهنگ واژگان شوشترى با بیش از ۵۰۰۰ سرواژه است که در ویراست جدید، علاوه بر تایپ دقیق، ویرایش و آوانگاری چاپ دست‌نویس قدیمی، پیوست‌هایی برگرفته از متن واژه‌نامه شامل نمونه‌ای از اشعار و ضرب‌المثل‌های بومی، بازی‌های محلی و اوزان قدیمی شوشتر به انتهای کتاب افزوده شده است‌که طی آیینی با حضور از هنرمندان،شاعران و جمعی از فرهیختگان و علاقه مندان به فرهنگ و هنر استان خوزستان و شوشتر در تاریخ ۱۲ دی ماه ۱۴۰۴ در سرای جهانی افضل شوشتر برگزار شد

استاد محمدباقر نیرومند فرزند اسماعیل فرزند آیت‌الله حاج شیخ جعفر شوشتری متولّد ۱۲۷۸ هجری شمسی در شوشتر دارای معلومات قدیم شامل صرف و نحو عربی، ادبیات فارسی، منطق، فقه و اصول و آشنایی مختصری با فن عکاسی و خط نسخ و نظم ابیات است که مقدمات عربی را نزد دانشمند جلیل مرحول سیّد جلال الدین جزایری و و ادبیات را نزد دانشمند مورخ سید نورالدین امام و منطق و فلسفه را از محضر مرحوم آیت الله شیخ محمد کاظم شریعت فرا گرفته و خط نسخ را نزد مرحوم سید محمد باقر حکیم تمرین کرده است.

ایشان در سال ۱۳۰۴ شمسی به استخدام وزارت آموزش و پرورش که در آن زمان وزارت معارف و صنایع مستظرفه نامیده میشد درآمد. از همان تاریخ به تعلیم و تربیت فرزندان این کشور پرداخت و این شغل مقدس را در مقاطع مختلف اهواز تحصیلی، اداری تا سال ۱۳۳۱ در شوشتر ادامه داد و در اواخر ۱۳۳۱به اهواز منتقل و به کارهای اداری، آموزشی در اهواز پرداخت تا اینکه در مهر ماه سال ۱۳۳۷ به افتخار بازنشستگی نائل آمد.

استاد محمد باقر نیرومند ضمن عهده دار بودن مسئولیت فرهنگی از کتابت، تصنیف و تالیف و ترجمه نیز غافل نبودند کتابهائی که بخط آن مرحوم نوشته شده عبارتند از:

۱ . کتابت قرآن کریم که در سال ۱۳۵۶ به چاپ رسید.

۲ . قرآن کریم با ترجمه که هنوز به چاپ نرسیده است.

3 . کتاب لب التواریخ تالیف یحیی بن عبداللطیف قزوینی که در مرداد ماه سال ۱۳۵۳ چاپ و منتشر شده است.

۴.. کتاب راهی بسوی دین تالیف بانو مریم محمدی که در سال ۱۳۵۵ به چاپ رسید.

۵. منتخب دیوان رجا سروده آیت الله حاج سید ابراهیم محمدی شوشتری که در سال ۱۳۵۱چاپ و منتشر شده است.

۶. کتاب تذکره شوشتر تالیف مرحوم سید عبدالله جزایری که در سال ۱۳۴۸ چاپ و منتشر گردیده

۷ . کتاب غزلیات لسان الغیب حافظ شیرازی که در اثر بیماری و بستری شدن ایشان متاسفانه ناتمام ماند.

۸. کتاب اشعار محلی خوزستان اثر طبع شعرای خوزستان به زبان محلی که در سال ۱۳۴۹ چاپ و منتشر شده است.

گزارش : ابوالفضل مهدی پور

عکس: ریحانه سید عطار

غم‌ بدر؛ بازگشت شادی به کوچه‌های تاریخی شوشتر

آیین سنتی و احیاشده «غم به‌در» برای دومین سال پیاپی در شهر شوشتر برگزار شد؛ آیینی ریشه‌دار که با همراهی مردم و شماری از دوستداران تاریخ و فرهنگ این شهر بار دیگر جان گرفت.

آداب و سنت‌ها، پیوندی ژرف با طبیعت، استوره‌ها و آیین‌های مذهبی دارند و در درازای تاریخ همواره باعث همبستگی اجتماعی و انتقال مفاهیم اخلاقی به نسل‌های آینده شده‌اند. شناخت و حفظ این آداب و رسوم نه‌تنها ما را با گذشته پیوند می‌دهد، بلکه فرصتی برای انتقال این فرهنگ غنی به کشورها است

هر آیین ، نمادی از بخشی از فرهنگ و تمدن ایرانی است و فرصتی برای شناخت بیشتر این سرزمین کهن فراهم می‌کند.

غم بدر وارون (:برخلاف سیزده‌بدر) که با هدف دور کردن نحسی و گذراندن اوقات در طبیعت برگزار می‌شد، به‌عنوان روزی برای کنارگذاشتن هرگونه غم و اندوه و آغاز دوباره با امید و انرژی مثبت شناخته می‌شد.

در این روز، خانواده‌ها دور هم گرد می‌آمدند، به موسیقی گوش می‌دادند، شعر می‌خواندند و با انجام بازی‌های محلی و رقص‌های سنتی، فضایی شاد و پرشور ایجاد می‌کردند.

غم بدر، نمادی از روحیه شاداب و پرانرژی شوشتری‌ها بود که حتی پس از پایان تعطیلات نوروز، همچنان تلاش می‌کردند شادی و نشاط را در زندگی خود حفظ کنند.

این آیین که از سنت‌های گذشته شوشتر به‌شمار می‌رود و سال‌ها به فراموشی سپرده شده بود شامل اجرای پیاده‌روی خانوادگی‌ در بافت تاریخی شوشتر، اجرای ورزش‌ها و بازی‌های قدیمی شوشتر(اش تی تی)، شعرخوانی و خواندن موسیقی‌های زیبای محلی، برگزاری نمادین بخشی از آداب و رسم‌های عروسی سنتی و مراسم برق زنان بود که از سوی گروه فرهنگی و اوسونا و کنشگران گردشگری فرهنگی آدینه ۲۸ آذرماه ۱۴۰۴ برگزار شد.

همچنین شرکت‌کنندگان در آیین با امضای طوماری خواستار ثبت جهانی «بافت تاریخی شهر شوشتر» در فهرست میراث جهانی یونسکو شدند.

پی‌نوشت: در چند سال گذشته با ورود بخش خصوصی، جشنوارهایی در زمینه فرهنگی و تاریخی برگزار شد که اگر به‌ صورت دایمی و پیاپی برگزار شوند، پس از چند سال، این‌گونه جشنواره‌ها به نشانی (:برندی) برای استان و شوشتر تبدیل خواهند شد و خود عامل جذب توریسم به استان و شوشتر می‌شوند

بایسته است که با هم بکوشیم تا این آیین‌های کهن را به شکلی زیبا و اصیل زنده نگه‌داریم و آن‌ها را به نسل‌های آینده برسانیم. هر گامی که در این راه برداریم، چراغی برای آینده فرهنگ ایران خواهد بود. شما نیز می‌توانید بخشی از این حرکت باشید و در حفظ این میراث گران‌بها نقش‌آفرینی کنید.

عکس: هستی فتوتی

گزارش : ابوالفضل مهدی پور

برداشت انار در قلعه تل - خوزستان

برداشت انار و تولید رب انار در قلعه تل هر سال با آغاز پاییز رونقی ویژه میگیرد؛ زمانی که باغ های هزاروند در این منطقه به اوج باردهی میرسند و زنان و مردان محلی با شیوه ه های سنتی،انارهای مرغوب را به رب غلیظ، ترش مزه و کاملا طبیعی تبدیل میکنند؛ محصولی که هم هویت غذایی قلعه تل را نمایندگی میکند و هم به یکی از اصلی ترین منابع درآمد خانواده های این شهر تبدیل شده است . فرآوری انار به محصولات محلی شهرت‌یافته‌ای چون رب انار و ترشی ناردون، در کنار استفاده از پوست آن برای رنگ‌رزی سنتی، نشان‌دهنده اهمیت اقتصادی بالای این میوه در منطقه است.

قلعه‌تل، شهری خوش‌آب‌وهوا در شهرستان باغ‌ملک خوزستان است؛ جایی که باغ‌های گسترده انار، چهره روستاها را سرخ می‌کند و این روزها فصل برداشت پررونق انارهای شیرین و مشهور منطقه است.

عکس : مرتضی یعقوبی

مراسم عید دهوا حنینا (عید کوچک) منداییان در ساحل کارون

نهم آبان مصادف با عید کوچک یا همان دهوا حنینا در باور صابیین مندایی است؛آنها معتقدند در این روز آب حیات روان شده، گیاهان و نباتات رشد کردند، حیوانات، پرندگان و ماهی‌ها خلق شدند و شرایط زمین برای آدم فراهم شد و فرشتگان این روز را عید گرفتند.

منداییان معتقدند این روز متعلق به تکوین زمین است از این رو هر ساله در چنین روزی آن را جشن می‌گیرند. عید در زبان مندایی دهوا خوانده می‌شود و حنینا نیز به معنی کوچک است

دهوا حنینا از طلوع آفتاب تا طلوع آفتاب روز بعد ادامه دارد. در تمامی اعیاد روحانی مندایی در کنار غسل تعمید درفشی را برپا می‌کند

درفش نماد دینی منداییان است که فرشتگان در کره زمین پس از تکوین نصب کردند. درفش از ابریشم خالص، نی و بوته یاس است و بدین صورت است که نی را در زمین می‌گذارند و ابریشم را روی آن می‌گذارند و سپس یاس را که بوی معطری دارد بر روی آن قرار می‎دهند.منداییان به خدای یگانه، انبیای الهی، معاد، روز رستاخیز و منجی موعود اعتقاد دارند و منتظر ظهور منجی موعود خود که به نوعی پایان دهنده پلیدی ها است به نام "ملکا ان وش اوثرا" هستند.

صابئین مندایی قومی یکتاپرست و اهل کتاب هستند که به صورت گمنام در خوزستان زندگی میکنند و غالب مراسم این قوم همراه با تعمید در آب جاری می باشد در گذشته این قوم توسط یهودیان پس از جنگ و خونریزی زیادی از سمت نواحی اردن رانده شده و در دوره اشکانی به علت آزادی دینی وارد ایران شدند.از آنجا که اغلب مراسم این قوم همراه با تعمید در آب جاری بوده مناطقی را برای سکونت انتخاب میکردند که دارای رودخانه باشد.خوزستان به دلیل داشتن رودخانه های کارون ،کرخه و دز محل اصلی سکونت این قوم در ایران است.

در واژه محلی به این قوم صبی میگویند.

از آنجا که آداب و رسوم دینی مندایی‌ها با غسل در آب روان پیوند دارد در خوزستان این افراد در نزدیکی رودخانه‌های پرآبی که بیشتر در اهواز، خرمشهر، آبادان، دزفول و شوشتر جاری هست زندگی می‌کردند و هم اکنون نیز در شهر اهواز به فعالیت دینی خود و بیشتر به شغل طلاسازی مشغول هستند.

.صابئين مندايي پيروان حضرت يحيي (ع) از پيامبران بزرگ الهي هستند و عقيده ديني آنها برگرفته از عقيده حضرت آدم (ع) است كه تا آخرين پيامبر آنها حضرت يحيي(ع) ادامه يافته است.

دين صابئين مندايي از قديمي ترين آيين هاي الهي است و اصلي ترين ركن ديني آنها غسل تعميد است. اهواز، سوسنگرد، شوشتر و ماهشهر بيشترين محل سكونت آنها در خوزستان بوده است .

گزارش : ابوالفضل مهدی پور

عکس: مریم شهاب زاده

ابادان؛ شهری که هنوز بوی نفت، صدای لنج و خاطره‌ی مقاومت می‌دهد

جنوب ایران، جایی که نخل‌ها در باد خم نمی‌شوند و لنجها هر صبح با امید پهلو می‌گیرند، آبادان ایستاده است؛ شهری که جنگ را تاب آورد، نفت را نفس کشید و خاطره را در کوچه‌هایش نگه داشت. از موزه‌های خاموش تا خیابان‌های زنده، از دیوارهای زخمی تا غروب‌های ساحلی، آبادان نه فقط یک شهر، که یک روایت زنده از تاریخ، هویت و ایستادگی‌ست.

عکاس: مرضیه بهبهانی

پس از یک سال وقفه بازدید میدانی برای شروع مجدد پروژه مسیر گردشگری دسترس پذیر شوشتر، آغاز شد.

به گزارش رسانه تخصصی گردشگری وفرهنگی خوزستان روز یکشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۴ با حضور علی خرازی راهنمای بین المللی گردشگری و عضو شبکه گردشگری دسترس پذیر اروپا ENAT و با همراهی ابوالفضل مهدی پور راهنمای گردشگری شهر شوشتر، بازدید میدانی از جاذبه های گردشگری شهر شهر شوشتر و همچنین شرایط خیابان ها و کوچه های این شهر برای برنامه مسیر گردشگری دسترس پذیر شوشتر انجام شد.

در این بازدید که با برگزاری جلسه همفکری با حضور کارشناسان پایگاه سازه های آبی شوشتر آغاز شد، شرایط سازه های آبی و نقاط مثبت و منفی آن برای ایجاد زیرساخت مناسب دسترس پذیر، مورد بررسی قرار گرفت.

همچنین از شرایط مسیر های پیاده رو در خیابان های شوشتر، خانه مرعشی، خانه مقدم، اقامتگاه سنتی طبیب و خانه تاریخی مستوفیو سایر بخش ها نیز بازدید شد.
علی خرازی درباره این برنامه عنوان کرد: پس از پیشنهاد مدیرکل محترم گردشگری داخلی کشور مبنی بر ایجاد مسیر گردشگری دسترس پذیر به اینجانب در نمایشگاه بین المللی گردشگری کشور در سال ۱۴۰۲، سال گذشته بازدید های میدانی در شوشتر انجام شد که به واسطه های پاره ای از مشکلات اداری اجرای این پروژه با وقفه روبرو شد.
وی افزود: با حضور خانم قریب به عنوان معاون گردشگری استان و برگزاری جلسه با ایشان و نیز با مشورت با جناب دکتر حسین زاده مدیر محترم پایگاه جهانی سازه های آبی تاریخی شوشتر بازدید از مسیر. دوباره آغاز شده و سعی بر این است که به سرعت پیش رویم تا وقفه ایجاد شده جبران شود.
علی خرازی که دبیر انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان خوزستان نیز می باشد در مورد شرایط موجود در شهر شوشتر برای برنامه های دسترس پذیر عنوان کرد: وضعیت پیاده رو ها در خیابان های اصلی در شرایط به نسبت خوبی قرار دارد. البته در مسیر پیاده رو خطاهایی وجود دارد که به راحتی قابل رفع می باشند.
در زمان اجرای پاراتور نابینایان در شهر شوشتر یک سری امکانات و زیرساخت ها مانند ایجاد رمپ در اقامتگاه طبیب، نصب تابلوهای بریل، بروشورهای بریل و ... ایجاد شد که تا حدود زیادی کار را پیش برده است که نیاز به روزرسانی دارند ولی اکنون لازم است زیرساخت‌ها برای تمامی زیرمجموعه های دسترس پذیر (ناشنوایان, معلولین خرکتی، افراد سالمند و ...) تعریف شوند که نقاط مثبت و منفی در محوطه های مورد نظر و در مسیر میان آنها در بازدید امروز شناسایی شد.
علی خرازی با قدردانی از همکاران در شهر شوشتر برای همراهی در این بازدید گفت: به لطف خدا با حضور دوستان خوب ما در شهر شوشتر، می توانیم این پروژه را به خوبی اجرایی کنیم و بر مشکلات غلبه کنیم. لازم است که با ایجاد زیرساخت‌های دسترس پذیر به سمت گردشگری فراگیر پیش رویم تا همه افراد فارغ از هر نوع محدودیت در کنار هم سفر کنند تا بتوانیم به اهداف تحویل پایدار دست یابیم
علی خرازی آموزش را مهمترین موضوع در این فرایند عنوان کرد و افزود: همانند برنامه های پیشین آموزش بخش های خدمات گردشگری و آشناسازی مردم جامعه با موضوع گردشگری دسترس پذیر جزو اصلی ترین اهداف می باشند.
علی خرازی درباره مسیر گردشگری دسترس پذیر در سایر شهرهای استان گفت: برنامه‌هایی در حال پیگیری است که می توان به پروژه موزه باستان شناسی ایذه اشاره کنیم. بازدید های میدانی این موزه انجام شده و مدیریت محترم موزه پیگیر مسایل آن است تا پروژه را آغاز کنیم. همچنین موزه هفت تپه و پایگاه جهانی چغازنبیل که تجربه پارتورهای نابینایان توسط تیم راهنمایان انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان خوزستان را درسال های گذشته داشته که برای این برنامه ها امکاناتی نظیر بروشور اطلاعات چغازنبیل، ماکت آثار موزه و ... مهیا شده بود، پتانسیل بالایی در این زمینه دارد و جلساتی با مدیر محترم پایگاه چغازنبیل نیز برگزار شده است
همچنین برنامه هایی برای موزه شوش، منطقه اروند و یادمان شلمچه آماده شده و صحبت های اولیه نیز انجام شده و بزودی بازدید میدانی آنها نیز صورت می گیرد.
عضو شبکه گردشگری دسترس پذیر اروپا بر رعایت اصول استاندارد تاکید کرد و گفت: علیرغم تدوین شیوه نامه استاندارد سازی گردشگری دسترس پذیر، این شیوه نامه در بسیاری موارد به درستی رعایت نمی شود و خیلی از بخش ها به یک بروشور بریل یا یک رمپ بسنده می کنند که یک ضعف بسیار بزرگ است.

«کول‌فرح»؛ فریاد خاموش تاریخ از دل ایذه

تنگه‌ای تاریخی «کول‌فرح» در ۷ کیلومتری شهر ایذه در روستایی به همین نام قرار دارد. واژه‌ی «کول» به معنای دره و «فرح» به معنای شادی است.

سنگ‌نگاره‌های «کول‌فرح» نقش‌برجسته‌هایی باستانی هستند که بر روی آن‌ها نوشته‌هایی به زبان عیلامی حک شده است.

این مجموعه شامل شش بخش اصلی است که هرکدام به موضوعی خاص می‌پردازد.

با وجود گذر هزاران سال، این آثار ارزشمند هنوز نقش و هویت خود را حفظ کرده‌اند.

در گذشته، مردمانی که تصمیم‌های مهم در پیش داشتند، به این دره می‌آمدند؛ زیرا باور داشتند کول‌فرح برایشان شادی و خوش‌اقبالی به همراه می‌آورد.

به همین دلیل، بسیاری از سنگ‌نگاره‌های مذهبی آن دوران در همین تنگه ایجاد شده‌اند.بر روی این سنگ‌ها، نوشته‌ها و نقوش گوناگونی دیده می‌شود؛ برخی از آن‌ها پیکره‌های انسانی و برخی دیگر نمادهای آیینی هستند.

دلیل اینکه کول‌فرح را پرستشگاه می‌دانند این است که یکی از خدایان عیلامی به نام نارسینا در این محل پرستش می‌شده و در نظر مردم جایگاهی مقدس داشته است.تمامی نقش‌برجسته‌های این منطقه به دوران عیلامیان و ساسانیان بازمی‌گردد و از مهم‌ترین آثار تاریخی استان خوزستان به شمار می‌رود. این مجموعه در ۱۵ دی‌ماه سال ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.با این حال، کول‌فرح امروزه با خطر نابودی روبه‌رو است.

نگهداری‌های غیراصولی در گذشته، رسیدگی دیرهنگام نهادهای میراث فرهنگی، فرسایش طبیعی ناشی از بارندگی‌های فصلی، یادگاری‌نویسی و آسیب‌ رسانی برخی بازدیدکنندگان، و همچنین وجود زمین‌های شخصی در اطراف و داخل محوطه، همگی از عواملی هستند که موجب شده‌اند این پرستشگاه تاریخی با سرعت بیشتری نسبت به گذشته در معرض تخریب و زوال قرار گیرد.

عکس:علی معرف/ایرنا

نشست تخصصی گردشگری حیات‌وحش با محوریت پرنده‌نگری خوزستان

همزمان با هفته گردشگری، نمایشگاه عکس و نشست تخصصی گردشگری حیات‌وحش با محوریت پرنده‌نگری برای راهنمایان و فعالان طبیعت‌گردی در اهواز برگزار شد.

عکس _ ابراهیم جرفی

نخستین جشنواره قهوه در اهواز

نخستین جشنواره قهوه به‌مناسبت نکوداشت هفته گردشگری با همکاری و پشتیبانی مجتمع گردشگری ریتاج در شب ولادت امام حسن عسکری علیه‌السلام در اهواز گشایش یافت.

اجرای تور تخصصی بافت‌گردی در شوشتر

به مناسبت هفته گردشگری تور تخصصی بافت‌گردی شوشتر با هدف معرفی بافت تاریخی، خانه‌های تاریخی، آداب و رسوم، حرفه و مشاغل قدیمی شوشتر با حضور سیاوش خانی و ابوالفضل مهدی پور راهنمایان تور انجمن صنفی راهنمایان تور استان خوزستان و جمعی از علاقه‌مندان از سراسر استان خوزستان اجرا شد.

به گزارش میراث آریا، در این تور علاقه‌مندان علاوه بر بازدید از سرای جهانی افضل، کافه موزه تارمه، کارگاه بافندگی استاد پنبه‌دانه، بخشی از بافت و بازار تاریخی شوشتر، خانه‌های تاریخی طبیب، افضل، سرابی، جامعی، مقدم و مرعشی با برخی از عناصر تشکیل‌دهنده بافت تاریخی و خانه‌های تاریخی، آداب و رسوم، حرفه و مشاغل قدیمی شوشتر و موسیقی شوشتری آشنا شدند.

همچنین با حضور امیر فرهادپور، رییس اداره میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی شوشتر، و مهندس چهارمحالی، پژوهشگر و مرمتگر آثار تاریخی، درباب اهمیت بافت تاریخی شوشتر و دعوت از سرمایه‌گذاران برای سرمایه‌گذاری در بافت قدیمی و حفظ و نگهداری بناهای تاریخی از طریق بخش خصوصی و نیز معرفی بخشی از بافت قدیمی شوشتر توضیحاتی ارایه شد.

در پایان نیز میثم حسین‌زاده، مدیر پایگاه جهانی سازه های آبی ـ تاریخی شوشتر بر نقش پراهمیت فعالان در توسعه گردشگری پایدار و نیز حمایت از فعالان گردشگری تاکید کرد.

این تور با حمایت و پشتیبانی مجموعه پردیس سلمان و خانه تاریخی مقدم و با همکاری آژانس توحید پرواز پاسارگارد و مجموعه‌های تاریخی سرای افضل، کافه موزه تارمه، کارگاه بافندگی استاد پنبه‌دانه و هتل‌های طبیب، افضل، جامعی، سرابی، کافه‌گالری مقدم، خانه تاریخی مرعشی (پایگاه جهانی سازه‌های آبی ـ تاریخی شوشتر) و اداره میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی شوشتر برگزار شد.

عکس:زیحانه سید عطار

ایده‌ای برای بهبود گردشگری و رونق اقتصادی شوشتر

برگزاری جشنواره‌ها به‌ عنوان یکی از راهکارهای اساسی برای معرفی هر منطقه به حساب می‌آید و دائمی کردن این نمایشگاه‌ها و جشنواره‌ها نقش مهمی در توسعه گردشگری و رونق اقتصادی در هر منطقه دارد.

ابوالفضل مهدی‌پور، فعال میراث‌ فرهنگی و راهنمای گردشگری، در یادداشتی نوشت: کهن‌شهر باستانی شوشتر با داشتن قدمت تاریخی فراوان تنوع فرهنگی، آداب ‌و رسوم، موسیقی، غذاهای سنتی شیوه زندگی، آثار باستانی مختلف و ده‌ها ظرفیت دیگر به‌عنوان یکی ظرفیت‌های ویژه استان خوزستان در حوزه گردشگری و فرهنگی به شمار می‌رود که هر کدام می‌تواند زمینه‌ساز جذب گردشگران مختلفی در تمام فصول سال به استان خوزستان و شوشتر باشد و باید این ظرفیت‌ها را به مردم کشورمان یا سایر کشورها معرفی کنیم.

جدا از وجود آثار تاریخی فرهنگی و طبیعی می‌توان با برگزاری جشنواره مختلف در طول سال به نوعی باعث رشد گردشگری و رونق اقتصادی شد.

هر چند در سال‌های اخیر با ورود بخش خصوصی جشنوارهای در زمینه فرهنگی و تاریخی مانند جشنواره پلو پزون، غم‌به‌در، دو عیدون، بادباک و بادگیرهای سنتی، جشنواره نقالی، جشنواره زیبایی اسب اصیل عرب و جشنواره غذاهای محلی برگزار شد ولی اگر به‌ صورت دایمی و مداوم برگزار شوند پس از چند سال این ‌گونه جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها به برندی برای استان و شوشتر تبدیل خواهند شد و خود عامل جذب توریسم به استان و شوشتر می‌شوند.

در شوشتر با توجه با تنوع فرهنگی و هنری و گردشگری می‌توان انواع جشنواره‌های گردشگری و فرهنگی را برگزار کرد که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

۱.جشنواره برداشت کشاورزی و روستاگردی

شوشتر روستاهای بسیاری در حوزه گردشگری دارد که می‌توان به عنوان نمونه به روستای تک تکاب، کوه زر و گراب اشاره کرد رقص محلی، موسیقی محلی، بازی‌های بومی و محلی، معرفی صنایع دستی، غذاهای محلی، قصه‌های کهن از ظرفیت‌های بالقوه‌ای در حوزه گردشگری روستایی است که می‌توان برای گردشگران و علاقه‌مندان جذاب باشد.

کُنار و باقله (باقلا) از محصولات کشاورزی شوشتر هستند که می‌توان به عنوان گردشگری کشاورزی در اوایل فصل بهار که همزمان با تعطیلات عید نوروز و ورود گردشگران و مسافران نوروزی برای معرفی بهتر این محصولات بومی این جشنواره را برگزار کرد. هدف از برگزاری چنین جشنواره‌هایی را معرفی روستا و محصولات روستایی عنوان کرد. برگزاری این جشنواره باعث می‌شود محصولات و سوغات این روستا نیز معرفی شوند رونق گردشگری کشاورزی باعث می‌شود هم مردم روستا از لحاظ اقتصادی توانمند شوند و هم جاذبه‌های گردشگری روستا شناخته شوند.

۲.جشنواره شیرینی‌جات سنتی و غذاهای سنتی

شوشتر یکی از شهرهای دارای شناسنامه در زمینه غذاهای سنتی و محلی است و تاکنون سبک‌های مختلفی را در زمینه این نوع غذاها ارایه کرده و چندین غذا در فهرست میراث نامملوس کشور به ثبت رسیده است. جشنواره شیرینی‌جات سنتی و غذاهای سنتی موجب احیای فرهنگ طبخ غذاهای بومی و اصیل در بین مردم و خانواده‌ها، ترویج سفره‌های ایرانی سنتی و غذاهای بومی محلی، افزایش آگاهی مردم در زمینه پخت غذاهای سالم و ایجاد رقابت بین خانواده‌ها و تشویق به نشاط می‌شود.

۳.جشنواره آیین‌ها سنت‌ها و بازی‌های سنتی

بازی‌ها و ورزش‌های سنتی و محلی بخشی از میراث فرهنگی غیر مادی بشریت هستند و شوشتر به عنوان یکی از شهرهایی که دارای آیین‌های و بازی‌های سنتی استو بنابراین شایسته است که به عنوان فرهنگ مردم حفظ و احیا شوند. آیین‌های سنتی میراث نسل‌های گذشته است که باعث معرفی فرهنگ بومی و محلی هر منطقه و ایجاد شور و نشاط در مردم می‌شود و می‌تواند به بقای این خرده‌فرهنگ‌ها کمک کند.

۴.جشنواره گردشگری آبی

وجود رودخانه کارون و شاخه‌های جدا شده از آن ـ شطیط و گرگر ـ ظرفیتی خدادای است که می‌توان در فصول گرم که استان خوزستان گردشگرپذیر نیست با توسعه زیرساخت سواحل و آموزش‌های تفریحات آبی آنها استفاده و به عنوان یک برند در ظرفیت گردشگری آبی کشور به آن اشاره کرد به طوری که در تمام فصول سال از آن بهره گرفت.

۵. جشنواره موسیقی

موسیقی شوشتری یکی از موسیقی‌های نواحی ایران است که خاستگاه آن شهر شوشتر است. موسیقی شوشتری شامل موسیقی مقامی (مقامات آوازی و رنگ‌ها و ترانه‌ها)، موسیقی شادی (آیین‌های عروسی و مولودی خوانی و...)، موسیقی اندوه (تعزیه، سوگ، مویه‌گری)، موسیقی مذهبی (نوحه‌ها و مراثی و...)، موسیقی کار و موسیقی درمانی است. نغمه‌ها (گوشه‌ها یا مقوم‌ها) در موسیقی شوشتری با نام ۲۴ مقوم شوشتری به همین نام در فهرست میراث معنوی سازمان میراث فرهنگی ثبت شده‌ است و می‌توان در فصول مختلف سال و مناسبت‌های مختلف و دعوت از پیشکسوتان و بزرگان موسیقی کشور این موسیقی را بیشتر معرفی کرد.

۶. جشنواره بازدید از بافت سنتی و بازار

بافت سنتی شوشتر از بی‌نظیرترین بافت‌های تاریخی کشور است که اصالت خود را حفظ کرده و از نظر بافت تاریخی و معماری خانه‌های شهرت خاصی در ایران دارد و دارای آثار و یک محدوده توریستی به حساب می‌آید که صرفا یک منطقه توریستی نیست و زندگی مسکونی در این محدوده در جریان است و بیانگر معماری و فرهنگ و هنر گذشتگان است که خود جاذبه توریستی برای علاقه مندان به‌شمار می‌آید.

۷. گردشگری مذهبی

شهر شوشتر از دیرباز به عنوان شهر دارالمومنین معرفی شده است وجود بقاع متبرکه و اماکن مذهبی و نیز در روزهای مختلف ماه‌های محرم و صفر آداب و رسوم ویژه‌ای برای عزاداری سید و سالار شهیدان دارد که می‌توان به عنوان یک ظرفیت در حوزه گردشگری مذهبی به شمار آورد. برپایی عزاداری امام حسین(ع) و یاران با وفای آن حضرت همه ساله در شوشتر همراه با آیین‌های سنتی عزاداری به سبک سنتی می‌تواند به ظرفیتی در حوزه گردشگری مذهبی در کشور مبدل شده و موجب حضور گردشگران و علاقه‌مندان به گردشگری مذهبی شود.

۸.جشنواره صنایع دستی و احیای کهن‌پیشه‌ها

یکی از جاذبه‌ها مهم و مؤثر در جلب توریست در هر منطقه صنایع دستی موجود در آن منطقه است. تولید صنایع دستی در شهرستان شوشتر قبل از اسلام رواج داشته و این شهرستان از دیرباز به عنوان یکی از قطب‌های تولید صنایع دستی در منطقه و کشور معرفی شده است. جشنواره صنایع دستی و احیای کهن‌پیشه‌ها موجب آشنایی و جذب جوانان و علاقمندان به رشته‌های مختلف صنایع دستی و حفظ و احیای کهن پیشه‌ها می‌شود.

۹.گردشگری ادبی و فرهنگی

گردشگری ادبی یکی از شاخه‌های خاص و جذاب گردشگری است که به علاقه‌مندان امکان می‌دهد تا با مکان‌هایی آشنا شوند که الهام‌بخش نویسندگان و شاعران بزرگ بوده‌اند. شوشتر با تاریخ و فرهنگ غنی‌اش از دیرباز زادگاه شاعران و بزرگان ادب بوده است. همچنین نام شوشتر در بسیاری از اشعار بزرگان شعر و ادب فارسی ذکر شده است. مانند شوشتر و پل‌بند جهانی شادروان شوشتر که در شاهنامه فردوسی بزرگ ذکر شده است و مکانی مطلوب برای این نوع گردشگری و جشنواره‌های ادبی و هنری به شمار می‌آید.

۱۰.گردشگری ورزشی

گردشگری ورزشی می‌تواند ابزاری مؤثر برای توسعه پایدار در منطقه باشد. مناطق کوهستانی یا روستایی که کمتر در معرض گردشگری کلاسیک قرار دارند، با برگزاری رویدادهای ورزشی یا توسعه مسیرهای کوه‌پیمایی و دوچرخه‌سواری، اسب سواری می‌توانند گردشگران ورزشی جذب کرده و به اشتغال، حفظ جمعیت بومی و محافظت از طبیعت کمک کند.

کهن‌شهر شوشتر از دیرباز از مراکز اصلی پرورش اسب اصیل عرب ایرانی بوده است و همه ساله میزبان جشنواره زیبایی اسب اصیل عرب ایرانی است. همچنین وجود طبیعت بکر و کوهستانی شوشتر زمینه را برای برگزاری انواع جشنواره‌های طبیعت و رویدادهای گردشگری مهیا کرده است .

در پایان ذکر این نکته لازم است که در شوشتر با داشتن انواع ظرفیت‌های گردشگری فرهنگی و هنری که به عنوان نمونه چند مورد اشاره شد می‌توان انواع جشنواره را با توجه به فصول مناسبت برگزار کرد و این نیازمند همکاری تمامی مسئولان چه درحوزه شهرستان چه استان و چه در سطح کشور همراه با یک طرح جامع و توسعه زیرساخت‌ها در این زمینه است و گامی در راستای جلب توریست و گردشگر داخلی و خارجی برداشته شود و با حضور آن‌ها به رونق اقتصاد و اشتغال شوشتر کمک کرد.

احیای آیین کهن جشن دیسون هلون(جشن آغاز مدارس)در گذشته شوشتر

کهن شهر شوشتر یکی از شهرهای تاریخی ایران است که قدمت و اهمیت آن در میان شهرهای باستانی کشور از گذشته های دور زبانزد بوده است.

ش

شوشتر از گذشته های دور مهد ادبا و بزرگان بوده است که از دل همین دیسون (مکتب خانه)به درجات عالی رسیدند و شوشتر در گذشته دیسون های بسیاری زیادی وجود داشته است که میتوان از معروف ترین دیسون به دیسون حقانی اشاره کرد.
" طبق توضیحات مهندس چهارمحالی، پژوهشگر تاریخ این کهن دیار و دلسوز میراث گذشتگان، در گذشته‌های دور در شوشتر وقتی می‌خواستند برای اولین بار کودکی را به مکتب یا دیسون ببرند، آیین‌هایی ویژه و شعرهایی سنتی خوانده می‌شد از جمله این آیین ها حمام بردن ..کوتاه کردن مو ..خرید گیوه نو ..و همچنین خنچه همراه با رحل و قرآن و قلم نی و دوات بوده است .و همراه با خواندن این شعر کودک را همراهی میکردند

دیسون هلونی داریم

مکتب رونی داریم

اول روز مکتب

جشن و سروری داریم

این آیین‌ها نه تنها نمادی از احترام به علم و دانش بودند، بلکه در دل خود دعای خیر و آرزوی موفقیت برای کودک به همراه داشتند
مناسبت گرامی‌داشت این رسوم کهن، جشن بزرگ مردمی دیسون هلون در شوشتر در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۴۰۴ در سرای جهانی افضل شوشتر برگزار و علاقه مندان از سراسر استان خوزستان با آیین‌ها، شعرها و آداب قدیمی این دیار آشنا و در کنار مردم شوشتر لحظات به‌یادماندنی به یادگار گذاشته شد.
قابل ذکر است در این جشن فراخوانی به مناسبت ماه مهر جهت اهدا لوازم تحریر برای دانش آموزان بی بضاعت برگزار و علاقه مندان با اهدای پکیج به استقبال ماه مهر رفتند.

از آیتم های این جشن
دف نوازی و اجرای موسیقی محلی
نمایش گروه هنری ترنج
نمایش طنز استاد زراعتکار
(بردن دانش اموز به ارایشگاه)
اجرای اهنگ مربوط به دیسون هلون
بردن پک های لوازم تحریر به کارونسرای افضل با همراهی مردم
اجرای موسیقی های شوشتری توسط اساتید موسیقی
صبحت های عوامل راجع به تاریخچه این آیین میتوان اشاره کرد

اجرای نمایش مربوط به دیسون ها در زمان قدیم
اهدای تندیس اوسونا به عوامل
و اجرای سرود ای ایران توسط مردم و تقدیر و تشکر از عوامل نیرو انتظامی
نوشتن نام بهترین معلم بر روی تابلو
و در اخر تشکر ویژه از مردم عزیز که در این برنامه شرکت اشاره کرد

گزارش: ابوالفضل مهدی پور

عکس:هستی فتوتی..سجاد موسی زاده.رضا حاجی زاده

*سایه‌ی غروب در قلب آبادان؛ روایت تصویری از زندگی، نگاه و نفس‌های آخر روز*

در واپسین ساعات روز، آبادان زیرسایه‌ی غروب،چهره‌ای تازه به خود می‌گیرد؛ نخل‌هایی که درنورکمرنگ خورشید ایستاده‌اند، مرغابی‌هایی که بر سطح آرام رودخانه شناورند، ماهیگیرانی که تورشان را در آب رها می‌کنند، لنج‌هایی که به اسکله نزدیک می‌شوند، و دوچرخه‌سواری که در حاشیه‌ی نور رکاب می‌زند. در میانه‌ی این همه حرکت و مکث، عکاسی ایستاده تا لحظه‌ها را ثبت کند. این گزارش تصویری، تماشای زندگی‌ست در سایه‌ی نور و غروب؛ در قلب آرام ولی تپنده‌ی آبادان. تماشای سکوتی دل‌چسب و پرمعنا از شهری که هنوز هم نفس می‌کشد، می‌جوشد و با غروبش، قصه‌ای تازه روایت می‌کند

عکاس: مرضیه بهبهانی