راهنمای محلی خوزستان

دریاچه شهیون ( دریاچه سد دز )

دریاچه شهیون یا دریاچه سد دز، یکی از زیباترین دریاچه ها5ی ایران است که پشت دو کوه شاداب و تنگوان در کنار روستای گردشگری پامنار دزفول شکل گرفته و چهره‌ای تماشایی به این منطقه داده است.

این دریاچه به صورت مصنوعی و با احداث سد دز بر روی رودخانه دز شکل گرفته است. از تفریحات این دریاچه می توان به شنا (بدون نظارت غریق نجات)، کمپینگ، پیک نیک و ماهیگیری اشاره کرد. همچنین برخی تفریحات آبی مثل اسکی و قایق های موتوری که متولیانشان افراد محلی هستند هم می توانند تجربه ای متفاوت باشند.

همچنین در برخی مواقع سال این دریاچه مکان مناسبی برای ماهیگیری است. دریاچه شهیون تعدادی جزیره بزرگ و کوچک را در خود جای داده است که زیبایی منحصر به فردی به آن می بخشند.

در این جزایر درختانِ کُنار، کلخنگ، بید و بادام کوهی زیادی به چشم می خورند و جانوران کوچکی همچون روباه و خرگوش، و پرندگان دریایی، تیهو و کبک بر روی این جزیره ها زندگی می‌کنند.

.​​​​​​​

تالاب شادگان

تالاب شادگان یکی از بزرگترین تالاب‌های ایران است که در استان خوزستان قرار دارد. این تالاب زیستگاه گونه‌های بسیاری از جمله پرندگان، گیاهان و آبزیان است. در نزدیکی این تالاب تعدادی روستا از جمله روستای «صراخیه» قرار دارد که به عنوان یکی از روستاهای دارای جاذبه گردشگری خوزستان محسوب می شود و همه ساله مسافران و گردشگران بسیاری برای قایق سواری در تالاب به این روستا می‌آیند.

پیمان حمیدی پور/آنا

موزه شوش

موزه شوش در سال ۱۳۴۵، در جوار قلعه و محوطه باستانی شوش گشایش یافت. این موزه یکی از مهم‌ترین موزه‌های اشیای ایران باستان به‌شمار می‌رود و آثار باارزشی را از دوره‌های مختلف تاریخی در خود جای داده است. با قرارگیری بنا در میان باغی بزرگ، مجموعه موزه در ۶ تالار در معرض دید بازدیدکنندگان قرار دارد. آثار به‌نمایش درآمده در موزه شوش حاصل حفاری‌های منطقه شوش و چغازنبیل است.

کاوش‌های باستان‌شناسی در دشت خوزستان، خصوصاً شوش علاوه بر دستیابی به بسیاری از ناشناخته‌های بشری، با کشف حجم عظیمی از آثار و اشیاء فرهنگی همراه بود. این امر علاوه بر پیشبرد امور پژوهشی و مطالعاتی، عاملی برای جذب سیاحان داخلی و خارجی به منطقه خوزستان و خصوصاً شهر شوش بوده است. بنابراین موزه شوش در سال ۱۳۴۵ ساخته شد. اشیاء به نمایش درآمده در موزه شوش، اشیاء به‌دست‌آمده از حفاری‌های منطقه بود. به لحاظ سنگینی و حجم بالای مجسمه‌ها، قبل از اجرای سقف موزه، احجام به‌وسیله جراثقال به محله‌ای موردنظر انتقال یافت. در سال ۱۳۵۲ ، طرح گسترش بنا از ضلع شرقی با احداث دو تالار قرینه مشابه آغاز شد. آثار به نمایش گذاشته‌شده در موزه شوش از دوره‌های پیش‌ازتاریخ تا قرن ششم هجری قمری را شامل می‌شود. این آثار عبارت‌اند از :مجسمه‌ها و سرستون‌ها، ته ستون مکشوفه از سر مسجد و بردنشانده مسجدسلیمان و آپادانای شوش، تابلوهای سفالی و سنگی و خمرهای سفالی، مجسمه‌های خدایان، تزیینات دیواری سفالی، چگونگی تدفین در دوره عیلامی همراه با وسایل متعلق به فرد متوفی، پاشنه در، آجر نوشته‌های مکشوفه از شوش و چغازنبیل، کپی سربازان گارد جاویدان و حیوانات خیالی)گریفون یا اسفنکس( به‌صورت آجرهای لعاب‌دار، خط نوشته‌های عیلامی، اکدی، پارسی باستان، آرامی، سریانی و پهلوی میانه، گوی‌های سفالی، گل‌میخ‌های تزئینی سفالی، کاسه‌های مکشوفه از حمیدیه مربوط به صابئین مندایی منقوش به اوراد مقدس، لوازم تزیینی، کپی از صحنه شکارگاه دیوارهای کاخ آپادانا بر روی پارچه نصب‌شده بر دیوار موزه.کاسه‌ها، پیه‌سوزها و تنگ‌های سفالی لعاب‌دار مربوط به قرون ۳ تا ۶ ه.ق مکشوفه از شوش، قمقمه‌ها و پیه‌سوزهای سفالی مکشوفه از شوشتر، صحنه‌های شکار به‌صورت گچ‌بری منسوب به بهرام پنجم بر روی دیوار موزه، چرخه‌ای سنگی ارابه، مفرغ‌های خوزستان شامل ظروف مختلف، سرنیزه، تبر، خنجر، شمشیر، بازوبند، ساق‌بند، قطعه‌های سرنیزه، روبین و ساغرهای تک دکمه‌ای، کاسه، خمره‌های نگهداری آب و ...

در سال 1345 هجری شمسی ساخت موزه شوش جهت نمایش آثار بدست آمده در طول قریب 160 سال کاوشهای باستانشناسی شوش درون باغ با صفایی با زیربنای 550 مترمربع به اتمام رسید و بعدها با اضافه کردن 2 سالن به 4 سالن قبلی به فعالیت خود ادامه داد. در سال 1359 با شروع جنگ تحمیلی موزه تعطیل می شود. در طی این مدت یکبار تعمیر و بطور غیررسمی به فعالیت ادامه داده ولی بعد از مدتی مجدداً تعطیل می گردد. تعمیرات کلی موزه وافزایش متراژ بنا ( اضافه شدن دو سالن جنبی ) از سال 1377 شروع شد و اینک موزه با اشیاء متنوعی از هزاره پنجم پیش از میلاد تا دوران قاجار و آجرنوشته ها در شش سالن آماده نمایش می باشد. باغ موزه شوش نیز با مساحتی معادل 8هزار متر مربع در جوار محوطه تاریخی شوش واقع شده است که پس از افتتاح موزه در خرداد ماه 1383 برای رفاه بیشتر بازدید کنندگان داخلی و خارجی نیاز به احیای کامل داشت . این پروژه با اعتباری معادل یک میلیارد و دویست میلیون ریال آغاز گردید که در سال 86 به طور رسمی افتتاح شد و اکنون به عنوان یکی از مهمترین موزه های روباز کشور منصوب می شود .
موزه شوش یکی از مهمترین موزه های ایران است. این موزه که در میان باغی بزرگ ساخته شده است، دارای شش تالار بزرگ است و آثار به نمایش درآمده در آن حاصل بخشی از حفاریهای منطقه شوش و چغازنبیل می باشد. آثار این موزه به دوره پیش از تمدن عیلام تا دوران پس از اسلام تعلق دارد.

۰

زراس، گنجینه‌ طبیعت در دل خوزستان
استان خوزستان به تعدد جاذبه‌های گردشگری خود شهرت دارد، علاوه بر نخل‌ها و رود کارون، یکی از جاذبه‌های زیبا و خیره کننده روستای «زراس» است. این روستا که در شمال شرقی خوزستان و در دل کوه‌های سر به آسمان قرار گرفته با طبیعتی فراموش نشدنی هر بیننده‌ای را به یاد بهشت می‌اندازد.

گزارش میراث آریا: روستای زراس که به عنوان اولین و زیباترین دهکده تفریحی و توریستی خوزستان شناخته می‌شود، اکنون به یکی از مقاصد محبوب گردشگران تبدیل شده است. با وجود جاذبه‌های چشمگیر خود، این روستا در فصل بهار میزبان گردشگران فراوانی است.

موقعیت جغرافیایی روستای زراس در ۶۹ کیلومتری جنوب شرقی ایذه قرار دارد و مساحت آن حدود ۲۰۶ هکتار است. این روستا که فاصله حدود ۲۵۰ کیلومتری با شهر اهواز دارد، به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط گردشگری خوزستان و جاهای دیدنی ایذه شناخته می‌شود.

منطقه‌ای مرتفع و در بالای سد کارون ۳ قرار گرفته است که این امر به همراه مزیت‌های منحصربه‌فرد دیگر، باعث شده‌ است که هر ساله تعداد زیادی از گردشگران خانه‌های خود را ترک کرده و به این منطقه سفر کنند. روستای زراس با مناظر طبیعی خیره کننده‌ای که شامل کوهستان‌ها و سرسبزی‌های فراوان است، گردشگران را به خود جذب می‌کند.

در این روستا، گردشگران می‌توانند از فصل بهار و زیبایی‌های فراوان آن بهره‌برداری کنند. با فرا رسیدن بهار، روستای زراس به یک بهشت کوچک تبدیل می‌شود که زیبایی‌های خاص خود را به نمایش می‌گذارد.

با توجه به جاذبه‌های فراوان و منحصربه‌فرد روستای زراس، این منطقه به عنوان یک مقصد تفریحی و گردشگری مورد توجه قرار گرفته است. هر ساله، گردشگرانی از سرتاسر مناطق مختلف به زراس سفر می‌کنند تا از زیبایی‌های طبیعی و مناظر خیره کننده‌ای که این روستا ارائه می‌دهد، لذت ببرند.

در اطراف روستای زراس ایذه، کوه‌های سر به‌فلک کشیده و جنگل‌های بلوط آرامشی خاص را به ارمغان می‌آورند. این روستا با داشتن آبشار شیوند واقع در مقابل خود و سد دریاچه کارون ۳، به یک ناحیه با آب و هوای مطبوع و دلپذیر تبدیل شده است.

گزارش کامل در ادامه نوشته

🔺نفت سفید؛ شهری که در گذر زمان به روستا و سپس به دهکده گردشگری تبدیل شد


چشمه‌های نفتی روستای نفت سفید اگر چه در ابتدا رونق‌بخشِ این روستا بود اما آنگاه که تن آن از مکیدن‌های مکرر تلمبه‌های‌ نفتی رنجور شد، یله و رها با مشعل‌های روشنش به حال خود واگذار شد تا بدانجا که اکنون مخروبه‌ای بیش از آن نمانده .
بوی نفت که آمد، سر و کله انگلیسی‌ها پیدا شد. انگلیسی‌ها پیش‌تر به مسجدسلیمان و اهواز رفته بودند و بعد به روستای نفت سفید آمدند. در میان کوه‌های موسوم به "کرایی" میان مسجد سلیمان و هفتکل و در میانه میادین نفتی، چاه زدند.وقتی دیدند نفتش سفید است سکنی گزیده و شهر نفت سفید را ساختند.جایی که اندکی بعد به "پاریس ایران" معروف شد.
نفت سفید در همین زمان هم با واسطه همه گذشته‌اش می‌تواند در زمره روستاهای خاص قرار گرفته و ثبت جهانی شود.
حدود ۹۰ سال پیش، هندی‌ها به دستور انگلیسی‌ها شروع به ساخت دهکده‌ای مدرن کردند. روستایی سنگی با امکانات مجهز در حد یک شهر با بخش‌های کارگری و کارمندی. البته به جز انگلیسی و هندی‌ها کارگران ایرانی هم در دهکده حضور داشتند.
روستای نفت سفید، به قسمت‌های کارگران، مدیران و مدیران عالی رتبه، تقسیم شده بود. بنگله‌ها به تناسب رتبه‌ای که افراد در کارخانه‌ها داشتند، از هم جدا شده بودند.
نخستین‌بار در سال ۸۹ که مسافری شب رو در جاده‌های فرعی خوزستان بودم با مشعل‌های روشن در حیاط خانه‌هایی مواجه شدم که مرا مسحور خود کرد. مشعل‌های دائم روشن روستاهای "نمره دوازده"، "نفت سفید" و "چمن لاله"، نوید حیاتی کم فروغ در این مناطق است. نفت به همراه گاز از چاه بیرون می‌آید، که پس از جداسازی گاز، با خط لوله تصفیه‌ شده و برای پالایشگاه گاز می‌فرستند؛ اما چون قبلا پالایشگاه گاز نبود، این گاز را می‌سوزاندند. اکنون نیز در برخی مناطق، از نفت سفید گرفته تا عنبل در شهرستان لالی همین‌طور است و اهالی از این گاز برای روشنایی و گرما استفاده می‌کنند.
روند رو به رشد نفت سفید تا سال ۱۳۴۷ بود، اما پس از خروج انگلیسی‌ها در سال ۴۷ از این منطقه، کم کم بساط نفت برچیده شد و نفت سفید در سراشیبی سقوط قرار گرفت، البته این که چرا مدیریت آن وقت شرکت ملی نفت (اقبال) تصمیم گرفت دهکده زیبای نفت سفید را با قراردادی ناچیز و تنها به مبلغ ۱۳ میلیون و سیصد هزار تومان به ارتش واگذار کند، جای سوال دارد.
در هنگام جنگ عراق با ایران، شهرِ خالی از سکنه، به مأمنی برای جنگ زدگان بدل شد و پس از پایان جنگ، نفت‌سفید با ویرانی‌هایی دو چندان باز هم تنها شد. اما نفت سفید آنقدر مدرن و همسان با محیط طبیعی پیرامون ساخته شده بود که توانست به سختی، زیبایی‌های خود را حفظ کند.
تعداد کارکنان مناطق نفت‌خیز مستقر در نفت‌سفید در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۶، ۸۴۷ نفر و در همین هنگام تعداد سکنه نفت سفید بیش از ۲۰ هزار نفر بود که این جمعیت در حال حاضر به ۱۰۰ خانوار رسیده که یا دامپروری می‌کنند یا در حراست از تاسیسات نفتی نگهبانی می‌دهند و در پالایشگاه‌ها و مجموعه‌های نفتی مشغولند.
سی برنج، پشت برج، کوی ژاندارمری و بنگله‌های کارگری و کارمندی را از مناطق مختلف نفت سفید و آن را به روستایی خاص تبدیل کرده .
ساکنان نفت سفید در گذشته از امکانات مدرنی شامل:سیستم مخابرات، بانک، بازارچه، تلفن‌های مدرن هندلی، سینما، مدرسه، سیستم فاضلاب، استخر سرپوشیده و روباز، ایستگاه تولید برق و حتی برق زیرزمینی، منازل ضد زلزله و... برخوردار بودند که امروزه در بخش‌های مختلف آن جز تلی از خرابه نمانده. نفت‌سفید روزگاری سرآمد شهرهای پیشرفته بود.
مدرسه "نظام وفا" از قدیمی‌ترین مدارس آن منطقه توسط مرحوم نظام وفا فرزند میرزا محمود از مشاهیر ادب ایران افتتاح شد که در حال حاضر تخریب شده است.
نفت سفید در خاطرات خود بازارچه‌ای سرپوشیده داشته که دور تا دور آن مغازه بوده و مردم برای خرید مایحتاج خود به آنجا می‌رفتند، اما شوربختانه اکنون به‌جز دیواره‌های تخریب شده چیزی باقی نمانده و مردم برای خرید باید مسافتی ۳۰ کیلومتری را تا هفتکل طی کنند.
این روستا در گذشته چشمه‌های نفتی داشته که نفتِ سفید از آن برداشت می‌شد. نفتِ سفید، نفتی تصفیه شده و تمیز است که برای سوخت جت از آن استفاده می‌شود. در ایران تنها این منطقه چاه نفت سفید دارد.
این روستا در سال ۱۹۳۸ م با میدان عظیم نفتی حاوی ۳۰۰ میلیون بشکه نفت کشف شد. تا سال ۱۹۷۰ از ۱۰ چاه تولیدی برخوردار بود. طبق آمار رسمی در سال ۱۹۵۷ م مصادف با ۱۳۳۶ ش، ۲۷ چاه داشته که تعداد ۱۰ چاه آن فعال بوده است. متوسط تولید در سال ۱۹۷۵، ۴۶ هزار بشکه در روز بوده و تعداد کارکنان در همین تاریخ نیز ۸۱۲ نفر اعلام شده است.

نگارش :مجتبی گهستونی

منبع: میراث باشی

عکس‌ سعید فتوحی

«قلعه سلاسل» و «نهر داریون» شوشتر

«قلعه سلاسل» دژی است بسیار بزرگ در شوشتر که دارای حیاط‌های مفصل و متعدد، شبستان‌ها، برج‌ها، باغچه‌ها و خندق بوده ‌است.اکنون تمامی عمارت‌های آن تخریب شده‌اند و به غیر از اتاق‌های زیرزمینی، شوادان‌ها و تونل‌های داریون چیزی از آن نمانده ‌است.متون تاریخی از وجود آن در زمان هخامنشیان حکایت می‌کنند و قلعه تا حدود ۵۰ سال پیش آباد بوده‌ است.

این قلعه به غیر از نقش دفاعی که از شهر شوشتر داشته‌ مرکز کنترل نهر «داریون» و همچنین محل استقرار والی خوزستان نیز بوده است.با وجود تخریب قسمت عمده این قلعه بخش‌های باقیمانده چشم‌گیر و بسیار دیدنی هستند. در نزدیکی قلعه یکی از مهم‌ترین و البته حیرت‌انگیزترین سازه‌های مهندسی باستان یعنی «داریون» واقع شده است.این نهردر زمان داریوش هخامنشی توسط دست حفر شده است.وظیفه این نهر، آبیاری دشت میاناب شوشتر است.این نهر تنها سازه آبی شوشتر است که پس از گذشت قرن‌ ها همچنان نام بانی خویش را یدک می ‌کشد

عکس : علی معرف/ایرنا

قایق سواری در کارون

یکی از تفریحاتی که می توان در استان خوزستان انجام داد قایق سواری در رود کارون است.

تاریخ نشان می دهد که بیشتر تمدن ‌های بزرگ ایران در حاشیه این رود شکل گرفته که هنوز هم از آنها سخن گفته می شود. سرچشمه شاخه‌ های اصلی کارون یعنی ارمند و بازفت، زردکوه بختیاری در استان چهار محال و بختیاری قرار دارند اما شاخه‌ های فرعی این رود، از کوه‌ های گوناگون مانند خرسان از دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد و دز از ارتفاعات لرستان سرچشمه می گیرند.

در کشور ما رودها و رودخانه‌های گوناگونی وجود دارد که هر یک از جهتی خاص حائز اهمیت است. رود کارون هم در جنوب کشور پرآب ‌ترین و بزرگ‌ ترین رودخانه ایران می باشد که در سنگ‌نوشته‌ های باستانی از آن با نام یاد شده است. گذشته از آن، رود کارون مهد اولین تمدن ‌های بشری در ایران می باشد.

جنوب کشور ما با همه زیبایی ها و جاذبه هایی که دارد، از جمله مناطقی است که هر ساله مورد توجه گردشگران قرار می گیرد، به گونه ای که معمولا در شهرهای استان خوزستان مانند اهواز، شوشتر و خرمشهر در تعطیلات نوروز و حتی غیر از آن، شاهد حضور گسترده مسافران در ساحل رودخانه کارون برای لنج و قایق سواری خواهید بود. چرا که یکی از زیباترین و لذت بخش ترین تفریحات برای گردشگران همین قایق سواری و لنج سواری بشمار می رود.

پرآب ترین رود ایران یعنی رود کارون در شمال شوشتر به دو شاخه تقسیم شده که در قسمت جنوب شوشتر به هم وصل می‌ گردند. در این بین اصلی ‌ترین شاخهٔ فرعی کارون، رود دز می باشد که در شمال اهواز به کارون می پیوندد.

هر سال گردشگرانی که به شوشتر سفر می کنند قایق سواری بر روی کارون را از تفریحات به یاد ماندنی می دانند.

عکس: علی معرف /ایرنا

قلعه مدرسه خیرآباد ؛ محل فراگیری علم و ادب ایرانی- اسلامی در دوره صفویه

قلعه مدرسه خیرآباد به عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری شهرستان کهن بهبهان که در نزدیکی روستای خیرآباد واقع شده است.

به گزارش خبرگزاری تسنیم در بهبهان؛ قلعه مدرسه خیرآباد به عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری شهرستان کهن بهبهان در نزدیکی روستای خیرآباد واقع شده است. این بنا که در 20 کیلومتری بهبهان و در جاده شیراز ـ بهبهان و در روستایی به نام خیرآباد قرار دارد با وجود موقعیت خوب و مرمت شدن آن در سال 1385 مهیای بازدید مسافران نوروزی است.

خیرآباد منطقه‌ای در جنوب شرقی بهبهان، بر کنار رودخانه‌ای به همین نام، از چند آبادی تشکیل شده است؛ این منطقه به واسطه وجود رودخانه خیرآباد، حاصل‌خیز و آباد است.

در کتاب «فارسنامه ناصری» تألیف میرزاحسن حسینی‌فسایی آمده است که ایالات بهبهان و کهگیلویه در زمان شاه سلیمان صفوی (1086 هجری قمری) حسین علی‌خان زنگنه فرزند شیخ علی‌خان زنگنه کرمانشاهی، وزیر دانشمند سلاطین صفوی عنایت شد.

در سال 1809 حسین علی‌خان زنگنه با آن که مردی صحراگرد و ایلاتی بود و از علوم رسمی زمان، به خصوص علم فقه آشنایی کامل داشت، برای ترویج علم و کمال، در کنار رودخانه خیرآباد مدرسه‌ای به وسعت 9 هزار و 943 مترمربع بنا کرد که از آجر پخته و گچ ساخته شده و دارای طاق‌های کوتاه و بلند، مسجد، حجره برای معلمان، آشپزخانه و حیاط داخلی بود.

در زمان آبادانی این قلعه مدرسه و برای تأمین نیازهای ضروری دانش‌آموختگان، در کنار این بنا بازارچه‌ای متشکل از چند دکان برای عرضه کالا و حمامی مهیا و بنا شد.

تاریخ بنای مدرسه را که با حروف ابجد و با عبارت «منزل علم و دانش است و ادب» نگاشته‌اند معادل 1089 هجری قمری است.

مدرسه علمیه خیرآباد از همان تأسیس تا سال‌های بعد، دارای اهمیت بود و جمعی از علما در آن به تدریس اشتغال داشتند و گروهی از فضلا از آن برخاستند.

دانشمند نامی سیدعبدالله جزایری، در تألیف خود به نام اجازه کبیر که در سال‌های 1168 هجری قمری نوشته است، از دانشمندان و فضلایی که با آن‌ها ملاقات کرده از جمله آقا محمدرضا فرزند ملاهادی که فاضلی محقق و بلندپایه و مدرس بود، نام برده است. قلعه مدرسه خیرآباد مربوط به دوره صفوی و به شماره 3840 در سال 1380 در فهرست آثار ملی کشور ثبت شد.

این بنا به صورت چهار ایوان، حیاط مرکزی و حجره‌های اطراف آن است، همه پوشش‌ها به صورت طاق و قوس و چهار طرف بنا گنبد خانه‌دار که پوشش آن‌ها به صورت دورچین و یا چهاربخشی است.

در جاده اصلی بهبهان به گچساران و شیراز که منتهی به روستای خیرآباد می‌شود، تابلوی کوچکی وجود دارد که برای بسیاری از عابران و رانندگان، تشخیص وجود قلعه مدرسه‌ای در همین نزدیکی دشوار است.

وجود محوطه‌ها و بناهای مربوط به دوره ایلام در محوطه ارگان، وجود تنگه‌های تاریخی و طبیعی مانند تنگ‌تکاب که جنگ میان آریوبرزن و اسکندر مقدونی در آن صورت گرفت، وجود باغ‌های گل نرگس، برخورداری از دریاچه و ویلاهای اقامتی مارون، وجود چشمه آب درمانی گراب، مست، غذاها و کلوچه‌های بهبهانی و همچنین عبای صادراتی و مرغوب آن بخش کوچکی از توانمندی‌های این شهرستان برای جذب گردشگر است.

منبع : تسنیم

مهر گزارش می‌دهد؛

«تشکوه رامهرمز» آتشی از دل خاک خوزستان

رامهرمز- تشکوه یکی از جاهای دیدنی رامهرمز است که خیلی از گردشگران برای بازدید از آن مشتاق هستند. جاذبه‌های این کوه، این منطقه را به یکی از دیدنی‌ترین نقاط در خوزستان تبدیل کرده است.

خبرگزاری مهر؛ گروه استان‌ها: همیشه طبیعت خوزستان با دنیای خارق‌العاده‌اش مسافران و گردشگران را شگفت‌زده می‌کند و به همین دلیل جای جای این استان یکی از جذاب‌ترین مقاصد برای سفر است. کوه تشکوه رامهرمز با شعله‌های آتشین یکی از تماشایی‌ترین جاهای دیدنی این استان به شمار می‌رود.

تشکوه در منطقه‌ای در نزدیکی اهواز است که بعد از روستای ماماتین و در نزدیکی روستای گنبد لران قرار دارد؛ بلندی‌های زاگرس از شمال تا جنوب ایران قاب‌هایی تماشایی دارد. تشکوه بخشی از بلندی‌های این رشته‌کوه در خوزستان است. قطعاً تصویری از پدیده‌های طبیعی مثل آتشفشان‌های فعال یا نیمه‌فعال از این کوه مورد انتظار است اما کوهی که همیشه شعله‌های آتشین و روشن دارد، کمی عجیب به نظر می‌رسد.

تشکوه یکی از جاهای دیدنی رامهرمز است که خیلی از گردشگران برای بازدید از آن مشتاق هستند. جاذبه‌های طبیعی در این کوه، این منطقه را به یکی از دیدنی‌ترین نقاط در خوزستان تبدیل کرده است. در بخش‌های مختلف از دامنه این کوه، شعله‌های دائمی آتش زبانه می‌کشد و چشم‌انداز شگفت‌انگیزی می‌سازد.

شعله‌های رقصان آتش در تشکوه همیشه روشن هستند و با تاریک‌شدن هوا، نور شعله‌های آتش مشخص‌تر از همیشه است. هر شعله آتش روی دامنه کوه مثل چراغی سوسو می‌زند و جذابیت کوه را به اوج می‌رساند.

خیلی از اسم‌گذاری‌ها ریشه در گویش منطقه دارد. بومی‌های رامهرمز در گویش محلی به آتش، «تَش» می‌گویند. به همین خاطر این اسم را روی این کوه گذاشتند. تشکوه یا همان کوه‌های آتشین بهترین اسمی بود که شکوه این کوه را نشان می‌دهد.

خوزستان منبع عظیمی از سوخت و انرژی را در خودش دارد. زمین‌شناس‌ها بعد از آزمایش روی خاک، متوجه شدند که مقدار زیادی گوگرد در این منطقه وجود دارد. وجود گوگرد دلیل اصلی شعله‌ور شدن آتش‌ها است. علاوه بر گوگرد، گازهای هیدروکربوری در این فرایند نقش دارند. این گازها در لایه‌های مختلف زمین به وجود می‌آیند و از شکاف‌های سطحی خارج می‌شوند.

یکی دیگر از ویژگی‌های عجیب تشکوه رامهرمز این است که در اطراف این کوه نمی‌توان شعله‌ای را روشن کرد چرا که حجم گاز خروجی از سطح کوه بسیار زیاد است و ترکیبات هوای مجاور کوه را تغییر می‌دهد.

تشکوه رامهرمز یکی از پدیده‌های طبیعی و کمیاب جهان است؛ البته می‌شود کوه دیگری با همین ویژگی را در باکو، پایتخت کشور جمهوری آذربایجان پیدا کرد. به خاطر میدان‌های گازی در این منطقه، شعله‌هایی از آتش در دامنه این کوه روشن می‌شود.

جاهای دیدنی اطراف تشکوه رامهرمز

در فاصله کمی از تشکوه رامهرمز و در منطقه آغاجاری، کوه دیگری وجود دارد که بومی‌ها به آن «کوه سوخته» می‌گویند. منطقه آغاجاری یکی از میدان‌های نفتی خوزستان را تشکیل می‌دهد. انرژی جمع‌شده در زیر این منطقه، جذاب‌ترین پدیده‌های طبیعی را به وجود می‌آورد.

کوه سوخته نسبت به تشکوه رامهرمز کوچک‌تر است و می‌توان آن را برادر تشکوه نامیده‌اند. در هر بخش کوه و لابه‌لای سنگ‌ها، شعله‌های آتش روشن است و چشم‌انداز جذابی به کوه می‌دهد. شعله‌های آتش، دود سیاهی را اطراف کوه پخش می‌کنند.

همچنین بیشتر سطح کوه سوخته، سیاه است و با کوه‌های کناری تفاوت دارد. لرزش زمین و عوامل فرسایش، شکاف عمیقی را در نزدیکی قله کوه تشکیل داده است. به‌خاطر خارج‌شدن مقدار زیادی گاز از این شکاف می‌توان شعله‌های روشن آتش را مشاهده کرد.

یکی از آثار تاریخی رامهرمز، امامزاده‌ای است که ساخت مقبره آن به دوره سلجوقی و تیموری می‌رسد. گنبد مخروطی این بنا معماری برجسته‌ای دارد. گچ‌بری‌های روی گنبد را با ظرافت تمام انجام داده‌اند.

آبشار توف نمکی به‌زیبایی از دل کوه به طرف پایین روان است و به حوضچه پای کوه می‌ریزد. به خاطر شوری آب، ماهی‌های مختلفی در آن زندگی می‌کنند. اطراف آبشار چشمه‌های گوگردی هم وجود دارد.

مجموعه جهانی آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر

مجموعه جهانی آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر محوطه‌ای به وسعت ۵ هکتار را در بر می‌گیرد که با عناصری چون کانال‌ها تونل‌ها وآسیاب‌ها یک سازه هیدرولیکی بزرگ را تشکیل می‌دهد که با هدف بهره‌گیری از قدرت نیروی آب برای استفاده‌های صنعتی احداث گشته است وعلاوه بر آن از نظر طبیعی بواسطه‌ی برخورد شدید آب از فراز صخره‌ها بر سطح رودخانه مجموعه آسیاب‌ها و آبشارها در شرق شوشتر مجموعه ای به هم پیوسته از پلها، بندها، آسیاب ها، آبشارها، کانال ها و تونل های عظیم هدایت آب هستن که در ارتباط با یکدیگر کار می کنن و در دوران هخامنشیان تا ساسانیان، جهت بهره گیری بیشتر از آب ساخته شدن. در سفرنامه مادام ژان دیولافوآ باستان شناس نامدار فرانسوی از این محوطه به عنوان بزرگ ترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی یاد شده است

.یکی از ویژگی‌های بسیار بارز مجموعه آسیاب‌ها و آبشارها مجاورت آن با بافت تاریخی شهر شوشتر است. این محوطه علاوه بر استفاده‌های صنعتی، در ایام کم آبی نیز، آب مورد نیاز ساکنین را تأمین می‌نمود. یک ویژگی بسیار زیبا و منحصر بفرد بصری نیز که در این مجموعه وجود دارد و جلوه‌ای خاص به آن می‌بخشد این است که آب حاصل از پساب آسیاب‌ها به صورت آبشارهای مصنوعی زیبا به محوطه‌ای حوضچه مانند می‌ریزد که منظره‌ای چشم‌نواز و دل‌انگیز را در مقابل دیدگان هر بیننده بوجود می‌آورد.همچنین در محوطه پشت بند که محل آبگیری 3 تونل معروف «سه کوره»، «دهانه شهر» و «بلیتی» است نیز چشم انداز زیبایی به چشم می‌خورد. تونل‌های سه گانه در پشت «پل بند گرگر»، وظیفه انتقال حجم معینی از آب را برای به حرکت درآوردن پره‌های آسیاب برعهده داشته‌اند. مجموعه آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر با توجه به زمان ساخت از شاهکارهای فنی و مهندسی در جهان است. این شاهکار مهندسی هم در ایران و هم در جهان بی‌نظیر است.

lجموعه آبشارها و آسیاب‌های آبی شوشتر، یکی از بخشهای سیزده‌گانه سیستم آبی تاریخی شوشتر (سازه‌های آبی شوشتر) می‌باشد. این مجموعه به همراه دوازده اثر دیگر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵، با عنوان سیستم آبی تاریخی شوشتر به صورت یکجا به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسیده‌اند

مجموعه آسیاب‌ها و آبشارها شوشتر رتبه اول استان خوزستان و رتبه سوم کشور و پربازدیدترین مکان گردشگری سراسر کشور در نوروز 1403 را کسب کرد

این میزان بازدید که بعد از محوطه تخت جمشید در شیراز و میدان امام در اصفهان قرار دارد، نشان از جذابیت بالای این منطقه برای بازدیدکنندگان است.

عکس ایرنا/علی معرف

مسافران نوروزی در کنار رودخانه دز - دزفول

با آغاز تعطیلات نوروزی ۱۴۰۳، مسافران و گردشگران زیادی در اولین روزهای فروردین از رودخانه دز در شهرستان دزفول بازدید کردند. تفریحگاه ساحلی دز که "علی کله" نیز نامیده می‌شود، یکی از پارک‌های ساحلی پرطرفدار استان خوزستان است که هر ساله و به خصوص در فصل‌های بهار و تابستان جمعیت زیادی را از شهرهای مجاور به سوی خود جذب می‌کند. این تفریحگاه در پایین دست سد تنظیمی دز و شمال شهر دزفول واقع شده و یکی از پرطرفدارترین مراکمسافران نوروزی در کنار رودخانه دز - دزفولز تفریحی شمال خوزستان به شمار می‌رود

امین نظری/ایسنا

«روستای پامنار دزفول» مقصدی برای گردشگران و مسافران

روستای پامنار دزفول با داشتن طبیعتی بکر و محیطی آرام می‌تواند مکان مناسبی برای گردشگران و مسافران باشد.

نام روستای پامنار دزفول را کمتر کسی شنیده باشد چرا که روستا شاید عادی باشد ولی ط۲بیعت بکر و محیط آرام آن بهترین مکان برای مسافران و گردشگران است به ویژه برای کسانی که به دنبال آرامش خاص و سکون ویژه‌ای هستند.

روستای پامنار دزفول در استان خوزستان جزوی از بخش شهیون در فاصله ۲۵ کیلومتری شهر دزفول به وسعت ۵۷ هکتار در میان دامنه‌های رشته کوه‌های زاگرس و مشرف به دریاچه سد دز در شمال شهرستان دزفول واقع شده است. در غالب تورهای گردشگری روستای پامنار دزفول جایی ندارد.

پامنار در محدوده سد دز و کرخه واقع شده و روستایی آباد است و این سد تبدیل به یکی از جاذبه‌های دیدنی روستای پامنار دزفول شده است. مردم در این مکان می‌توانند به تماشای جانوران و پرندگان مهاجر بنشینند، کوهنوردی یا پیاده روی کنند.

از دیگر سرگرمی‌های پشت سد ماهیگیری است. ماهی‌های دریاچه در حقیقت ماهی‌های رودخانه‌ای هستند که با سیستم دریایی یعنی با مواد معدنی فراوان و در آب عمیق زندگی می‌کنند در نتیجه از نظر فیزیکی با ماهی‌های مشابه خود در بالادست یا پایین دست رودخانه تفاوت دارند.

قلعه شاداب در دوران ساسانیان ساخته شده است و نزدیک به دوازده هزار متر مربع وسعت دارد. در طول تاریخ از این قلعه تاریخی در روستای پامنار دزفول استفاده‌های مختلفی شده است. نام قلعه از کدخدای طایفه به نام «شاداب عبدل» گرفته شده است. قبل از آن متعلق به زمین دار بزرگی بود که به نام او قلعه شاه حسین خوانده می‌شد. در زمان ساسانیان نیز دژ انوشبرد یا دژ فراموشی نام داشت. هنگامی قلعه دیده بشود ممکن است تصور شود تنها کوهی استوار است اما در حقیقت یکی از طولانی‌ترین قلعه‌های طبیعی ایران به شمار می‌رود.

کوه‌ها به صورت طبیعی بر اثر فرسایش زمین شکل گرفتند. موقعیت استراتژیک فوق‌العاده کوه سبب شد تا در آن قلعه‌ای احداث کنند. قلعه‌ای که تنها دو را ورود و خروج دارد و سراسر اطراف آن‌را دریاچه و دره‌های عمیق فرا گرفته‌اند. این سازه در زمان ساسانیان مورد توجه قرار گرفت. بعدها درون آن سازه‌هایی برای نگهداری آب و غذا ایجاد شد. ساختار تو در تویی درون آن وجود دارد که شامل اتاقک‌هایی متصل به یکدیگر است. این منطقه زیر نظر سازمان حفاظت از محیط زیست به عنوان منطقه شکار ممنوع اعلام شده است.

گفته می‌شود این قلعه تا حدود ۲۵ سال پیش مسکونی بوده است. مدتی نیز محل نگهداری دام‌های عشایر بود تا اینکه نهایتاً خالی از سکنه شد. منظره بسیار زیبایی از بالای قلعه رو به دریاچه، دره‌های اطراف و روستاهای مجاور وجود دارد. درختان کنار در جای جای این طبیعت زیبا خودنمایی می‌کنند.

کپوبافی از صنایع دستی معروف روستای پامنار

از دیگر دیدنی‌های روستای پامنار دزفول قبرستانی قدیمی است که فاصله کمی با قلعه دارد. گورهای باستانی این محل دارای سنگ‌هایی عمودی هستند که روی آنها نقوش متفاوتی ترسیم شده است. هر یک از نقش‌ها نشان دهنده مشخصات صاحب گور هستند.

برخی از نشانه‌های روی قبرها افراد سوار بر اسب را نشان می‌دهند که نماد جنگاوری آنها بوده‌اند. همچنین روی قبرهای مربوط به خانم‌ها نیز نشانه‌هایی از جنگاوری و رقص دیده می‌شود. به نظر می‌رسد این قبرستان اطلاعات بسیاری در مورد تاریخ اجتماعی منطقه به دست می‌دهد.

کمی پایین‌تر از قلعه در روستای پامنار دزفول منطقه کنارستان قرار دارد. از درختان کنار یا همان سدر استفاده‌های متعددی می‌شود از میوه این درخت برای خوردن مصرف می‌شود، عسل منطقه معروف است و از برگ‌های درخت سدر می‌گیرند. از درختان بادام هم مصرف مستقیم خوراکی و هم برای تهیه روغن بادام استفاده می‌شود. درختان بادام در پایین این کنارستان در کنار غار زرده یا شکفت قرار دارند.

خانه‌های روستای پامنار دزفول کاه گلی است و معماری فوق‌العاده ای دارد. مناظر دیدنی این روستا محل خوبی برای علاقه مندان به رشته عکاسی و ثبت تصاویری است که همیشه یادآور سفر به این دیار هستند. از گیاهان و پوشش‌های منطقه می‌توان به رملیک، کنار، بنه، بادام، جاز، انجیر، بلوط و نخل اشاره کرد.

زنان زحمت کش پامنار در هنر کپوبافی بسیار ماهر هستند و از جمله صنایع دستی معروف این منطقه است. کپوبافی از بافته‌های حصیری است و مواد اولیه آن کرتک و برگ نخل‌های خرما است که از سالیان متمادی رواج داشت. کرتک نوعی گیاه خودرو است که در حاشیه نهرها، رودخانه‌ها و دشت‌های منطقه شهیون به وفور یافت می‌شود.

عمارت صمیمی رامهرمز

عمارت صمیمی (باغ صمیمی) یا باغ امیر سپهدار از باغ‌های سکونتی _حکومتی دوره قاجار است که به عنوان حاکم‌نشین شهرستان رامهرمز استفاده می‌شد، این روزها درب عمارت صمیمی بر روی مسافران و بازدیدکنندگان گشوده شده است.

رامهُرمُز یکی از شهرهای استان خوزستان است که حدود ۱۰۰ کیلومتر با مرکز استان فاصله دارد. این شهر قدمتی دیرین دارد و در دوره‌ی ساسانی رونق فراوانی داشته است. عمارت صمیمی رامهرمز یکی از آثار به‌جامانده از دوره‌ی قاجار است که معماری چشمگیری دارد.

باغ و عمارت صمیمی رامهرمز در خیابان امت و محله کیمه قرار گرفته و به عمارت کیمه هم معروف است. میان اهواز تا این عمارت حدود ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه فاصله‌ است.

این بنا که ثبت ملی شده، به باغ امیر سپهدار نیز شهرت دارد؛ چراکه سازنده‌ی آن امیرحسین خان سپهدار، یکی از امیران دوره‌ی مظفرالدین شاه قاجار بوده است. البته که عمر او پیش از آن که فرصت زندگی در این خانه را داشته باشد، به پایان رسید. سپس این عمارت به نام محمد صمیمی معروف شد.

مساحت عمارت صمیمی ۱۶۵۰۰ متر مربع است. معماری آن از باغ فرنگی الهام گرفته است و دلیلش می‌تواند زندگی امیرحسین خان سپهدار در اروپا باشد اما به همان اندازه ویژگی‌های معماری ایرانی را نیز دارد.

از چند پله که بالا برویم، به ایوانی پا می‌گذاریم که به غیر از قسمت شرقی، بقیه‌ی آن از ستون‌‌های آجری تشکیل شده است. در دوره قاجار عمارت اندرونی دفتر کار بود. اما در دوره پهلوی این خانه مسکونی بود و صاحب باغ در کوشک میانی یا عمارت اندرونی زندگی می‌کرد.

عمارت اندرونی دو طبقه است و شامل زیرزمین و طبقه‌ی هم‌کف می‌شود. در طبقه‌ی همکفت سرسرا، سفره‌خانه، چهار اتاق و نیز اتاق نگهبان و خدمه قرار گرفته است که سقف‌ گنبدی زیبایی دارند. در زیرزمین راهرو، سرسرا، دو اتاق و حوض‌خانه‌ وجود داشته است، اما حوض‌خانه دیگر وجود ندارد. روبه‌روی عمارت، برج و باروی نگهبانی دیده می‌شود.

عمر درختان باغ از عمر عمارت کوتاه‌تر است. این باغ که حدود ۱۶۰۰ متر مربع وسعت دارد، ۲۰۰ سال است که انواع درختان را در دل خود جا داده است، درختان نارنج، لیموشیرین، لیموترش، پرتقال،‌ نخل، انار، توت، زیتون، کُنار،‌ انجیر و کاج. گل‌ها نمای دلنشینی به باغ داده‌اند. درخت گل‌کاغذی که در فصل بهار گل می‌دهد و گل‌های رز، شب‌بو، محمدی و شیپوری به رنگ‌های مختلفی باغ را تزیین کرده‌اند.

اکنون سازمان میراث فرهنگی مالک این عمارت است و در روزهای تعطیل مانند تعطیلات نوروز امکان بازدید از باغ امیر سپهدار وجود دارد.

سید خلیل موسوی/مهر

مهر گزارش می‌دهد؛

«چغازنبیل» بزرگترین اثر معماری شناخته شده از تمدن ایلام میانه

محوطه میراث جهانی چغازنبیل (شهر اونتاش) شهری آئینی بوده که در حال حاضر بزرگترین اثر معماری شناخته شده از تمدن ایلام میانه است.

خبرگزاری مهر؛ گروه استان‌ها: در فاصله سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ میلادی با توجه به فعالیت‌های گسترده شرکت‌های نفتی خارجی در منطقه و بررسی‌های زمین‌شناسی که توسط کارشناسان این شرکت‌ها صورت می‌گرفته یکی از کارشناسان شرکت نفت در محوطه چغازنبیل، آجرنوشت‌هایی می‌یابد و آن را به هیئت باستان‌شناسی مستقر در شوش به سرپرستی دومکنم تحویل می‌دهد.

خواندن این آجرنوشته امکان شناخت یکی از شهرهای ایلامی به نام دوراونتاش را فراهم می‌کند. پس از دومکنم، گیرشمن باستان‌شناس فرانسوی حفاری‌های چغازنبیل را ادامه می‌دهد. از سال ۱۳۷۸ خورشیدی، کاوش‌ها و مطالعات باستان‌شناسی این محوطه به سرپرستی دکتر بهزاد مفیدی ادامه یافت.

معنای چغازنبیل

محوطه میراث جهانی چغازنبیل (شهر اونتاش) شهری آئینی بوده که در حال حاضر بزرگترین اثر معماری شناخته شده از تمدن ایلام میانه است. این اثر در قرن سیزده قبل از میلاد به دستور پادشاه مقتدر این سلسله، اونتاش نپیریشا ساخته شده و به خدایان بزرگ ایلامی، نپیریشا و اینشوشیناک به صورت وقف اهدا می‌شود.

باستان‌شناسان برای این مجموعه تاریخی، عملکرد دفاعی قائل نشده‌اند. ذیقَورَّت با تشدید بر روی حروف «ق و ر» کلمه‌ای اکدی است. در ایران تلفظ این کلمه از گزارش‌های گیرشمن گرفته شده و عموماً زیگورات نوشته شده و به معنای بلند و برافراشته ساختن است.

واژه چغازنبیل نیز متشکل از دو جز «چغا» به معنای تپه (همچون چغامیش، چغاگاوانه و غیره) و زنبیل به معنای سبد است. گویا قبل از حفاری معبد، ویرانه‌های تپه مانند آن، یک زنبیل واژگون را تداعی می‌کرده است.

زیگورات چغازنبیل در استان خوزستان و در فاصله ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی شوش و ۲۰ کیلومتری هفت‌تپه قرار دارد. معبد ایلامی چغازنبیل بر روی تپه‌ای خاکی و در ساحل رودخانه دز از شعب رود کارون در استان خوزستان واقع شده است.

این معبد توسط اونتاشگال پادشاه ایلامی‌ها در سال ۱۲۵۰ قبل از میلاد ساخته شده و آن را به خدای اینشوشینک اختصاص داده است. بنای معبد چند طبقه و ارتفاع آن حدود ۲۵ متر است. این بنا از خشت خام ساخته شده و روکشی از آجر دارد. در اطراف معبد تعدادی لوح گلی و چندین مجسمه از انسان و حیوان به دست آمده است.

معماری زیگورات چغازنبیل

نیایشگاه زیگورات چغازنبیل در شهر دوراونتاش حدوداً به طول ۱۰۰۰ و عرض ۱۳۰۰ متر از سه حصار تو در تو از جنس خشت تشکیل شد. در میان حصار اول معبد اصلی که زیگورات نامیده می‌شد قرار گرفته است؛ در حصار دوم کاخ‌ها و معابد کوچک و در حصار سوم تصفیه خانه چغازنبیل، کاخ‌ها و آرامگاه‌های زیرزمینی سلطنتی قرار دارند.

مصالح اصلی به کار برده شده در اثر باستانی زیگورات دوراونتاش (چغازنبیل) خشت و گل است. همچنین برای محافظت از فرسایش خشت‌های به‌کار رفته در بنا از پوشش آجری استفاده زیادی شده است.

نمای زیگورات با استفاده از هزاران آجر پخته و کتیبه‌دار تزئین شده است؛ آجرهای لعاب‌دار، ملات قیر، اندودهای گچی، تزئینات شیشه‌ای و گل میخ‌های سفالی از مصالح به کار رفته در این بنا هستند.

دروازه‌های ورودی بنای زیگورات دوراونتاش (چغازنبیل) توسط مجسمه‌هایی به شکل گاوهای نر از جنس سفال لعاب کاری شده محافظت می‌شدند. همچنین در نزدیکی معابد هیشمیتیک و روهوراتیر کوره‌ای وجود دارد که برای پخت سفال‌ها از آن استفاده می‌کردند. مجموعه باستانی زیگورات چغازنبیل در ۵ طبقه ساخته شده بود، اما در حال حاضر تنها دو طبقه از آن باقی مانده است. زیگورات با اضلاع ۱۰۵× ۱۰۵ متر و ارتفاع تقریبی ۵۳ متر از سطح زمین ساخته شده بود.

اما امروزه تنها ۲۵ متر از آن باقی مانده است. ساخت طبقات زیگورات چغازنبیل به نحوی است که ۵ طبقه آن به موازات یکدیگر و از سطح زمین ساخته شده‌اند. داخل همه طبقات زیگورات از خشت پر شده است؛ به جز طبقات اول و پنجم که توخالی و دارای فضایی اتاق مانند هستند. بافت داخلی دیوارها متشکل از خشت و نمای بیرونی آن با آجر احداث شده است.

بعضی از آجرهای استفاده شده در چغازنبیل لعاب‌کاری شده‌اند و بعضی نیز تزئیناتی همانند گل‌میخ دارند که در نوع خود از جمله کهن‌ترین کاشی‌های دنیا محسوب می‌شوند. سرتاسر نمای زیگورات، از آجرهایی به خط میخی ایلامی تزئین شده که نمایانگر نام سازنده بنا و هدف از ساخت آن است.

در سمت شمال غرب و جنوب غرب زیگورات دو سکو به شکل دایره قابل مشاهده است که نظرات گوناگونی در ارتباط با کاربری آن‌ها وجود دارد؛ برخی از باستان‌شناسان بر این باورند که این سکوها در آن دوران محل پیشگویی و ستاره‌شناسی، ساعت خورشیدی و یا قربانگاه بوده است.

تصفیه خانه چغازنبیل

برخورداری از تصفیه خانه یکی دیگر از ویژگی‌های منحصر به فرد بنای تاریخی زیگورات چغازنبیل است. تصفیه خانه چغازنبیل یکی از قدیمی‌ترین تصفیه خانه‌های دنیا بشمار می‌رود که در نوع خود برای آن دوره بی‌نظیر است.

با وجود اینکه رودخانه دز تنها سه کیلومتر از معبد فاصله دارد، منبع اصلی تأمین آب این تصفیه خانه رودخانه کرخه بود که توسط یک کانال ۴۵ کیلومتری به چغازنبیل می‌رسید. علت اصلی تأمین نشدن آب از رودخانه دز فاصله زیاد ارتفاع چغازنبیل از سطح رودخانه دز است.

همچنین از دیدگاه باستان‌شناسان مجموعه چغازنبیل که از سه بنا تشکیل شده، شامل رصدخانه خورشیدی یا تقویم آفتابی برای محاسبه گردش خورشید و سال‌شمار بوده است. همچنین از رصدخانه زیگورات چغازنبیل برای استخراج تقویم و شناسایی روزهای ابتدایی و میانی هر فصل سال یا اعتدالین بهاری و پاییزی و انقلاب‌های تابستانی و زمستانی استفاده می‌کردند.

در معماری باستان طرح خاص این طاق‌نماها (که از چند قوس پشت سر هم که به ترتیب کوچک می‌شوند) از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود. این طرح خاص در معماری ایران باستان ابتدا برای رصد خورشید ساخته می‌شد اما پس از مدتی در دروازه ورودی بناها به عنوان تزئین مورد استفاده قرار می‌گرفت.

آجرهای سازنده خورشیدسنج‌های چغازنبیل که با طرح خاص به شکل هشت ضلعی هستند مختص رصد خورشید احداث شده‌اند. نوشته‌های روی این آجرها به وضوح نشان‌دهنده این واقعیت هستند که سازه مدور کاربری رصدخانه داشته است.

روی این آجرها نوشته شده است: «من اونتاش گال، پسر هومنانومنا، شاه انزال و شوش، بنای محترمی در اینجا ساختم؛ یک سیان کوک. در سال‌ها و روزهای پرشمار پادشاهی طولانی به دست آوردم. من یک شونشوایرپی برای خدای گال و اینشوشیناک (سیان کوک) بنا نهادم.»

معنی دو کلمه اصلی «سیان کوک» و «شونشووایرپی» تا کنون مشخص نشده اما به گفته باستان شناسان به احتمال زیاد مفهوم رصد گاه و رصد خانه را می‌رساند.

همان‌طور که در طرح خورشیدسنج‌ها دیده می‌شود، تغییرات زاویه مابین کناره‌های خورشیدسنج‌ها با تغییرات زاویه طلوع خورشید در ابتدای هر یک از فصول سال برابر است. طراحی این خورشیدسنج‌ها به صورتی است که زمان طلوع یا غروب خورشید با تماشای سایه‌های ایجاد شده از آن، ابتدا یا وسط هر یک از فصل‌ها را می‌توان تشخیص داد.

مهر گزارش می‌دهد؛

«قلعه شوش» تلفیقی از تاریخ ایرانی و اروپایی

شوش- قلعه شوش یادگاری از دوره قاجار در استان خوزستان است که تکه‌ای از چغازنبیل و کاخ داریوش را در خود به امانت محفوظ داشته است.

خبرگزاری مهر؛ گروه استان‌ها: قلعه شوش یادگاری از دوره قاجار در استان خوزستان است که تکه‌ای از چغازنبیل و کاخ داریوش را در خود به امانت محفوظ داشته است. این قلعه که از جاهای دیدنی شوش به شمار می‌آید، در نزدیکی بسیاری از جاذبه‌های تاریخی این شهر قرار دارد.

قلعه شوش یا قلعه فرانسوی‌ها مکانی مناسب برای افراد علاقه‌مند به تاریخ و معماری تلفیقی ایرانی اروپایی است. در این قلعه چشم‌انداز زیبایی از شهر را قابل مشاهده است.

قلعه شوش در واقع در راستای حفاری‌های باستان‌شناسان در سایت تاریخی شوش ساخته شده است و به‌نوعی یادگاری از آن دوره محسوب می‌شود. در میان دیوارهای این قلعه آجرهای کتیبه مانندی با خط میخی به چشم می‌خورند که همگی از منطقه باستانی شوش به دست آمده‌اند؛ آجرهایی که از عوامل اصلی جذابیت این قلعه هستند.

قلعه شوش از جاهای دیدنی استان خوزستان به شمار می‌آید و در شهر شوش و خیابان طالقانی روی تپه آکروپل واقع شده است. این قلعه تا مرکز شهر شوش، تنها دو کیلومتر (حدود چهار دقیقه) فاصله دارد. فاصله قلعه شوش تا شهر دزفول و اهواز به‌ترتیب، ۳۵٫۵ کیلومتر (۴۲ دقیقه) و ۱۱۸ کیلومتر (۹۵ دقیقه) است. قلعه شوش با تهران نیز ۶۸۰ کیلومتر (هشت ساعت و ۱۰ دقیقه) فاصله دارد. این قلعه بر فراز تپه باستانی شوش در نزدیکی برخی از مشهورترین دیدنی‌های شوش مانند موزه شوش، کاخ آپادانا و آرامگان دانیال نبی قرار گرفته است.

نخستین بار، «بنیامین تودلایی» جهانگرد اروپایی در بازدید از منطقه شوش قدمت آن را تشخیص داد. او بدون انجام هیچ‌گونه حفاری این منطقه را همان شوشان اعلام کرد که در تورات از آن یاد شده است.

داستان ساخت قلعه شوش را باید در تاریخچه حفاری‌های تپه باستانی شوش جست‌وجو کرد. اولین حرکت‌های باستان‌شناسی در محوطه تاریخی شوش در سال ۱۸۵۱ توسط کنت لفتوس انگلیسی آغاز شد. حدود ۳۰ سال بعد یک زوج فرانسوی به نام‌های مارسل اوگوست دیولافوا و ژان دیولافوا به ایران سفر کردند. آن‌ها در سفرنامه خود توضیحات کاملی در مورد شهر باستانی شوش ثبت و پس از بازگشت به فرانسه مدیر موزه لوور را قانع کردند تا هزینه تحقیقات باستان‌شناسی در شوش را بپذیرد. به این ترتیب با وساطت پزشک فرانسوی ناصرالدین شاه، دکتر تولوزان، آن‌ها موفق شدند با دربار ایران قراردادی برای کاوش تپه باستانی شوش ببندند. آن‌ها تحقیق و کاوش در منطقه شوش را در تاریخ هفت دسامبر ۱۸۸۴ آغاز کردند.

گزارش کامل در ادامه نوشته

مهر گزارش می‌دهد؛

«سازه های آبی شوشتر» شاهکار نبوغ و خلاقیت ایرانی

طبق اعلام سازمان یونسکو، سازه‌های آبی شوشتر به عنوان شاهکار نبوغ و خلاقیت معرفی شده است که این آثار تاریخی در استان خوزستان همه ساله پذیرای مسافران و گردشگران به شمار می‌رود.

خبرگزاری مهر؛ گروه استان‌ها: با فرارسیدن ایام نوروز و آغاز مسافرت‌های نوروزی، گردشگران بیشماری اعم از ایرانی و خارجی به استان خوزستان سفر می‌کنند چرا که این استان با تمدن ۹ هزار ساله خود و داشتن آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری، زبانزد عام و خاص شده است.

زیگورات چغازنبیل، مسجد رنگونی های آبادان، آرامگاه دانیال نبی، تشکوه رامهرمز، شهر تاریخی شوش، دشت سوسن ایذه، پل ۱۷۰۰ ساله ساسانی دزفول، تالاب بین‌المللی شادگان و… فقط بخشی از جاذبه‌های مهم گردشگری خوزستان به شمار می‌روند که همه ساله پذیرای مسافران و گردشگران هستند.

شهرستان شوشتر یکی از مقصدهای گردشگران و مسافران است چرا که وجود سازه‌های آبی در شوشتر و داشتن سیستم آبیاری قدمتی به درازای تاریخ ایران سبب شده که مردم بسیاری از این آثار دیدن کنند؛ سازه‌های آبی شوشتر از بزرگ‌ترین مجموعه‌های صنعتی شناخته شده در عصر پیش از انقلاب صنعتی در جهان است و از سوی سازمان یونسکو «سازه های آبی شوشتر، شاهکار نبوغ و خلاقیت» نامیده شده است.

سازه‌های آبی شوشتر در دوران ساسانیان، برای بهره‌گیری از نیروی آب به‌عنوان محرک آسیاب‌های صنعتی ساخته شده است. در این مجموعه بزرگ، ساختمان آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های عظیم هدایت آب و سیکا که محلی برای استراحت و تفریح است قابل توجه و جالب هستند.

در سفرنامه مادام ژان دیولافوآ باستان‌شناس نامدار فرانسوی از این محوطه به عنوان بزرگ‌ترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی یاد شده است.

با این‌که تاریخچه ساخت سازه آبی شوشتر به دوران هخامنشی می‌رسد اما اغلب برنامه‌های نوسازی و ‏توسعه این بنا در قرن سوم میلادی و در عهد ساسانیان اجرا شده است. کارگرانی که این مجموعه سترگ را ‏بنا کرده‌اند، سربازهای رومی بوده‌اند که پس از شکست والرین، امپراتور روم از شاپور یکم، شاهنشاه ‏ساسانی به اسارت درآمدند. طبق نقل تاریخ، فرمانروای ساسانی دستور داد با نیروی کار سربازان اسیر ‏رومی، سازه آبیاری عظیمی با یک آبراهه و دو بند بنا شود تا با استفاده از آن، جریان آب این دیار ‏کنترل شود.

بازدید جهانگردان از سازه آبی شوشتر

جالب است بدانید این سازه در جهان بسیار شناخته شده تر از ایران است! ده‌ها کتاب و مقاله در خصوص این مجموعه نگاشته شده و هزاران جهانگرد سالانه از این مجموعه بازدید می‌کنند. خیلی از گروه‌های جهانگردی اروپا تنها برای بازدید از این سازه به ایران سفر می‌کنند.

در این مجموعه بزرگ، ساختمان آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های عظیم هدایت آب و سیکا که محلی جهت استراحت و تفریح است قابل توجه و جالب هستند. در قسمت انتهایی ضلع غربی این مجموعه، سیکا قرار دارد که دسترسی به فضای درون آن از طریق چند پله دستکند میسر است. درون این فضا یک حوض ۸ ضلعی با کانال‌های کوچک به چشم می‌خورد. آب این حوض از طریق یک جوی که از دیواره سیکا خارج می‌شود تأمین و از طریق دو کانال کوچک به درون رودخانه هدایت می‌شود.

این مجموعه جزئی از کانال‌های آبرسانی به آسیاب‌ها بوده که بعدها در دوره قاجار و در زمان حکومت محتشم (از حکام محلی) سدی در این مکان زده شده و در این مکان آب از یک قسمت داخل و وارد یک ۸ ضلعی گود شده و سپس از این هشت ضلعی وارد دو کانال و از آنجا وارد رودخانه می‌شود.

اساس کار مجموعه به این صورت است که سد گرگر مسیر رودخانه را مسدود کرده و سطح آب را برای آبگیری سه تونل حفر شده در تخته سنگ بالا می‌آورد. تونل‌های سه‌گانه، آب را به مجموعه هدایت می‌کنند و به کانال‌های متعددی تقسیم می‌شوند که پس از گرداندن چرخ آسیاب‌ها، آب به صورت آبشارهایی به محوطه‌ای حوضچه مانند سرازیر می‌شود.

یکی از ویژگی‌های بسیار بارز مجموعه آسیاب‌ها و آبشارها مجاورت آن با بافت تاریخی شهر شوشتر است. این محوطه علاوه بر استفاده‌های صنعتی، در ایام کم آبی نیز، آب مورد نیاز ساکنان را تأمین می‌کرد.

جاذبه‌های چشم‌نواز تونل‌های سه‌گانه در سازه آبی شوشتر

یک ویژگی بسیار زیبا و منحصر به فرد بصری نیز که در این مجموعه وجود دارد و جلوه‌ای خاص به آن می‌بخشد این است که آب حاصل از پساب آسیاب‌ها به صورت آبشارهای مصنوعی زیبا به محوطه‌ای حوضچه مانند می‌ریزد که منظره‌ای چشم‌نواز و دل‌انگیز را در مقابل دیدگان هر بیننده به وجود می‌آورد. همچنین در محوطه پشت بند که محل آبگیری سه تونل معروف «سه کوره»، «دهانه شهر» و «بلیتی» است نیز چشم‌انداز زیبایی به چشم می‌خورد.

تونل‌های سه‌گانه در پشت «پل بند گرگر»، وظیفه انتقال حجم معینی از آب را برای به حرکت درآوردن پره‌های آسیاب برعهده داشته‌اند.

مجموعه آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر با توجه به زمان ساخت از شاهکارهای فنی و مهندسی در جهان است. این شاهکار مهندسی هم در ایران و هم در جهان بی‌نظیر است. با توجه به اهمیت شهر شوشتر در برهه‌هایی از تاریخ و توجه ویژه به احداث تأسیسات آبی در این منطقه که از فنون مهندسی پیچیده‌ای سود می‌جوید، ما را در نتیجه نهایی مصمم می‌کند که احداث آسیاب‌ها را متعلق به دوران کهن و حتی هم عصر با ساسانیان بدانیم. مجموعه آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر در سال ۱۳۷۷ توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۲۱۸۱ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید.

همچنین مجموعه آسیاب‌ها و آبشارهای شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران به کمیته میراث جهانی یونسکو معرفی شد و در نشست سالانه اعضای این کمیته در سال ۲۰۰۹ با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت جهانی رسید

نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت جنوب

نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت در محل مدرسه کارآموزان پیشین صنعت نفت جنوب گشایش یافت.

به گزارش رسانه گردشگری و فرهنگی خوزستان به نقل از شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، آیین گشایش نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت با حضور حسین شاملی، مدیر مرکز اسناد و موزه‌های صنعت نفت، سید احمد موالی‌زاده، فرماندار اهواز و مدیران ارشد مناطق نفت‌خیز جنوب در محل مدرسه کارآموزان پیشین صنعت نفت جنوب برگزار شد.

در این نمایشگاه برش کوچکی از تجهیزات و اسناد میراثی صنعت نفت جنوب در معرض دید عموم قرار گرفته است، به‌گونه‌ای که می‌توان آن را پنجره کوچکی از تاریخ بیش از یکصدساله صنعت نفت دانست.

۳۶ عنوان کتاب در نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت جنوب در محل مدرسه کارآموزان پیشین صنعت نفت جنوب رونمایی شد.

۳۶ عنوان کتاب در نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت جنوب در محل مدرسه کارآموزان پیشین صنعت نفت جنوب رونمایی شد. این ٣۶ عنوان کتاب به قلم کارکنان صنعت نفت تالیف شده است. در این نمایشگاه برش کوچکی از تجهیزات و اسناد میراثی صنعت نفت جنوب در معرض دید عموم قرار گرفته است، به‌گونه‌ای که می‌توان آن را پنجره کوچکی از تاریخ بیش از یکصدساله صنعت نفت دانست.

مهندس علیرضا دانشی، مدیر عامل شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب در این آیین ضمن ابراز خرسندی از برگزاری این نمایشگاه در راستای حفظ میراث صنعت نفت، بیان داشت: حفظ این میراث بر ما ضروری است، چرا که پیش نیاز بنا کردن آینده‌ای بهتر، شناخت ریشه‌های گذشته است.

وی بر ضرورت حفظ تاریخ و سنت تاکید کرد و افزود: حفظ و نگهداری تاریخ موجب ایجاد ظرفیت وجودی و درونی جامعه می‌شود؛ به این منظور مطالعه تاریخ ضروری است.

مدیر عامل شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب از تألیف حدود ١۵٠ تا ٢٠٠ جلد کتاب طی چندسال اخیر خبر داد و بیان کرد: در این آیین تنها گوشه‌ای از کتب تالیف شده کارکنان صنعت نفت رونمایی شد و برای سال‌های آینده در نظر داریم که آیین رونمایی کتاب وسعت یابد.

در این آیین بخشی از کتب تالیف شده از سوی کارکنان صنعت نفت در چند سال گذشته رونمایی شد که می‌توان از میان آنها به کتاب بهداشت حرفه‌ای و خطرات تهدیدکننده سلامت کارکنان صنعت حفاری و فعالیت‌های جانبی، نفت و جغرافیای اقتصادی، دستاوردهای پژوهشی زمین‌شناسی نفت، زمین‌شناسی تحت‌الارضی پایه‌ای، چینه‌شناسی زاگرس، کتب چند جلدی میدان نفتون از ابتدا تاکنون، بلاهایی که جنگ بر سر زنان می‌آورد، در کوچه‌های جنگ، چاه اندر چاه شد، بوی خوش سال‌های فراموش شده، برنامه‌ریزی راهبردی انرژی‌های تجدید پذیر، مدیریت آناتومی و خلاقیت کارکنان، Pansystem و FASI در چاه آزمایی، سومین کنگره راهبردی نفت و نیرو، پمپ ویژگی‌ها و کاربردها، مهندسی مخازن هیدروکربوری اشاره داشت

نخستین نمایشگاه موزه‌ها، اشیا و اسناد تاریخی صنعت نفت جنوب از ١٩ تا ٢٢ اسفندماه و از ساعت ٩ صبح تا ١٧ عصر برگزار می‌شود

تصاویر مریم شهابی نژاد... مهدی پدرام خو /تسنیم

چم سور و دره برکه در لالی

منطقه چم شور یکی مناطق نمونه گردشگری شهرستان لالی است.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای استان خوزستان، منطقه چم شور در لالی، یکی از مناطق نمونه گردشگری این شهرستان و استان خوزستان است که طبیعت بهاری آن در روز‌های پایانی فصل زمستان، تصویری زیبا و چشم نواز آفریده است.

هوای دل انگیز، طبیعت سرسبز، رودخانه جاری و طبیعت زیبا و چشم انداز‌های بی نظیر لالی و چم شور سبب شده گردشگران و طبیعت گردان این منطقه را به عنوان مقصد خود برای گردشگری انتخاب کنند.
در منطقه چم شور ۲ مجتمع گردشگری راه اندازی شده است و گردشگران می‌توانند اقامتی خاطره انگیز را در این منطقه تجربه کنند.
چم شور با طبیعتی بکر و چشم اندازی بی نظیر در ۵ کیلومتری شمال شرقی شهرستان لالی و مسیر لالی به اندیکا در استان خوزستان قرار دارد.

منبع : عکاس : وهاب لطفی/الهیارخدری/لالی نیوز

گشایش نمایشگاه هوایی راهیان نور در دزفول

بیست‌ودومین نمایشگاه هوایی راهیان نور پایگاه چهارم شکاری وحدتی دزفول برای به نمایش گذاشتن بخشی از توان نظامی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی گشایش یافت.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از دزفول، نمایشگاه بزرگ هوایی راهیان نور در پایگاه چهارم شکاری وحدتی دزفول تا 22 اسفند میزبان بازدیدکنندگان خواهد بود؛ این نمایشگاه در حوزه‌های توانمندی و تجهیزات نیروی هوایی، پرواز جنگنده‌ها بر فراز نمایشگاه، بازآماد و تعمیرات هواپیما و همچنین بخش فرهنگی در حال برگزاری است.

از جمله هواپیماها، پهپادها و موشک‌های ارائه شده در این نمایشگاه می‌توان به هواپیماهای F14 ، F4 ،F5 ، PC-7 ، F7 ، MIG-29 ، SU-24 ، نفربر آبی‌خاکی BTR ، موشک‌های ستار و سجیل و زوبین و پهپادهای آرش و کمان12 اشاره کرد.

نمایشگاه هوایی راهیان نور دزفول شامل غرفه تجهیزات هوایی، نظامی، موشکی، پهپادی و همچنین غرفه های فرهنگی و هنری است و در حاشیه آن جنگنده های شکاری نیروی هوایی در 2 نوبت صبح و عصر به انجام پرواز نمایشی می پردازند.

نمایشگاه هوایی راهیان نور نیروی هوایی از جمله جاذبه‌های گردشگری دوران دفاع مقدس در خوزستان است که هر سال مورد استقبال گسترده کاروان‌های راهیان نور و مسافران نوروزی قرار می‌گیرد. پایگاه چهارم شکاری دزفول با اجرای یک هزار و 515 سورتی پرواز برون مرزی در دوران دفاع مقدس نقش مهمی در بمباران مواضع دشمن بعثی و پشتیبانی از رزمندگان داشت.

دزفول در شمال استان خوزستان در دوران دفاع مقدس مورد اصابت 176 موشک دوربرد، 489 بمب و راکت و پنج هزار و 821 گلوله توپ دشمن قرار گرفت.

آنچه در پانزدهمین گردهمایی راهنمایان گردشگری اتفاق افتاد

روز عشق با «عبدالمجید ارفعی» و درخواستی از سفیران خارجی

پانزدهمین گردهمایی راهنمایان گردشگری در آستانه روز جهانی راهنمای گردشگری، با تجلیل از پروفسور عبدالمجید ارفعی، راهنمایان برگزیده و با طرح درخواست‌هایی از ضرغامی و سفیران خارجی مقیم ایران، برگزار شد.

به گزارش ایسنا، این گردهمایی با حضور حدود ۹۰۰ راهنمای گردشگری در سالن آمفی تئاتر سازمان حج و زیارت، همانند دوره‌های گذشته رأس ساعت ۹:۵۷ با دف‌نوازی آغاز شد. سپس لوح جشن راهنمایان گردشگری از سوی میزبان قبلی به استان تهران، به عنوان میزبانی کنونی این گردهمایی اهدا شد. پیش از آغاز سخنرانی‌ها نیز به احترام درگذشتگان چند ثانیه‌ای سکوت شد.

این گردهمایی، که پس از چهار سال وقفه به دلیل همه‌گیری کرونا برگزار شد، با پخش پیام تصویری زوراب پولولیکاشویلی، دبیرکل گردشگری سازمان ملل متحد به راهنمایان گردشگری ایران، همراه شد. او این هفته برای افتتاح نمایشگاه گردشگری به تهران سفر کرده بود.

گلباران «عبدالمجید ارفعی» حوالی روز عشق

در ادامه با پخش فیلمی کوتاه از دستاوردهای عبدالمجید ارفعی، پژوهشگر و متخصص زبان‌های باستانی اکدی و عیلامی و از آخرین بازماندگان مترجم خط میخی، از او به پاس یک عمر فعالیت در خوانش کتیبه‌های باستانی ایران، به‌ویژه الواح هخامنشی تجلیل شد. رفیعی سپس در سخنانی گفت: من راهنما نیستم، ترجیح می‌دهم یک گردشگر باشم تا راهنمایان مرا راهنمایی کنند.

او سپس از گوشه‌ای از دستاوردهای خود در خوانش گل‌نبشته‌های تخت جمشید و شوش سخن گفت و افزود: کار من این است که این کتیبه‌ها را بخوانم تا مثلا راه‌هایی را که از تخت جمشید به شوش می‌رسید، یا همان شاهراه‌ها را پیدا کنم. تمام این آجرنوشته‌ها برای پرستشگاه‌هاست، که برخی از این آجرنبشته‌ها را باستان‌شناسان فرانسوی از کشور خارج کردند و برخی دیگر هم در زمان کاوش‌ها روی قلعه شوش نصب شده است.

این متخصص زبان‌های باستانی ادامه داد: تاریخ را که نمی‌توانم عوض کنم، خوب یا بد، هر چه هست باید بگویم. مقداری از این گل‌نبشته‌ها را خودم خواندم،‌ یک مقدار دیگر را استاد مرحوم «هلک»، که همه ما وامدار او هستیم.

در پایان این سخنان، رؤسای انجمن‌های راهنمایان گردشگری استان‌ها با اهدای شاخه گل رز سرخ از یک عمر فعالیت‌های ماندگار عبدالمجید ارفعی قدردانی کردند. نیما کرمی که اجرای این برنامه را به عهده داشت به دنبال گلباران عبدالمجید ارفعی گفت به نوعی شاهد روز عشق هستیم.

در ادامه این مراسم گروه موسیقی شمس به اجرای برنامه پرداخت.

افسانه احسانی، مدرس گردشگری و فعال طبیعت‌گردی نیز با درنظر گرفتن شعار سال سازمان جهانی گردشگری در اهمیت سرمایه‌گذاری سبز سخن گفت و از راهنمایان گردشگری خواست به این موضوع فکر کنند که چقدر می‌توانند روی حفظ منابع و انرژی‌های طبیعی در سفرها مؤثر باشند. ‌

او همچنین گفت: درحال حاضر در بسیاری مناطق ایران برای دیدن طبیعت بدون مزاحمت سازه‌ها باید خیلی تلاش کنیم.

پیشنهادی به سفیران خارجی مقیم ایران

حرمت‌الله رفیعی، رییس هیأت‌مدیره انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرت هوایی و جهانگردی ایران در این مراسم گفت: بیمه راهنمایان در هیأت دولت مصوب شده است، با این وجود برخی بنا دارند این امر اجرایی نشود. برخی افراد از ویروس کرونا برای صنعت گردشگری خطرناک‌تر هستند.

او ادامه داد: در صنعت گردشگری نق زدن نداریم، مطالبه به‌حق داریم. این ما هستیم که چرخ اقتصاد گردشگری کشور را به گردش درمی‌آوریم.

رفیعی در بخشی از سخنانش به هفدهمین نمایشگاه گردشگری اشاره کرد و افزود: این نمایشگاه رفته رفته جایگاه واقعی خود را می‌یابد، امسال وسعت نمایشگاه سه‌برابر شد. با این اقدامات ضرغامی را از سیاسیون جدا کنید، بعد این شعر را بخوانیم «جای مردان سیاست بنشانید درخت تا هوا تازه شود».

رییس هیأت‌مدیره انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرت هوایی و جهانگردی ایران همچنین خطاب به سفیران کشورهای حاضر در این مراسم گفت: کشور ایران سرشار از جاذبه‌های گردشگری و مهر و محبت است، اگر چنانچه نقصانی برای ورود به ایران می‌بینید مسیرتان را عوض کنید و مطالبات‌تان را از بخش خصوصی داشته باشید و ما بخش خصوصی این مطالبات را از دولت پیگیری می‌کنیم، در این صورت هیچ‌وقت مشکل نخواهید داشت.

گزاش کامل در ادامه نوشته