ابوالفضل مهدی پور
صابئین مندایی اهواز؛ پیوند آیین کهن، هنر و رود کارون
صابئین مندایی اهواز؛ پیوند آیین کهن، هنر و رود کارون
صابئین مندایی اقوام آرامی در ایران هستند و از حدود ۲۰۰۰ سال پیش تحت تعالیم حضرت یحیی(ع) تعمیددهنده قرار گرفتند.
صابئین مندایی پیروان حضرت یحیی(ع) هستند که در شهرهایی زندگی می‌کنند که دارای آب‌های جاری است تا بتوانند اعمال دینی خود شامل غسل تعمید را انجام دهند «دهو پروانایا» یا عید پنجه پنج روز است که این عید بر منداییان بسیار مهم و مقدس است .در این ایام منداییان در راه خدا و به یاد مردگان زیاد قربانی می‌کنند و غذای مخصوص اموات را که «لوفانی» نامیده می‌شود در این ایام بیشتر از ایام دیگر سال تهیه می‌کنند.
منداییان بر این باورند که پیش از رواج تعمید در میان فرزندان آدم ، فرشتگان برای تقرب به خداوند در آب جاری تعمید میکردند
«گنزا ربا» به معنای «گنج عظیم»، کتاب مقدس مندائیان است
آیینهای مذهبی مندایی، با نیایش رسمی عالمان مذهبی آنها همراه بوده و این آیینها مهمترین حلقه پیوند آنها با زندگی روزمره شان است
مینای صُبی، از رشته‌های صنایع‌دستی بومی و خاص استان خوزستان است که توسط اقلیت دینی صابئین مَندایی (پیروان حضرت یحیی ع) تولید می‌شود. از آن‌جا که ساخت آن تنها در انحصار اقلیت صابِئین مندایی است، به مینای صُبی شهرت یافته است. مینای صُبی اغلب مزین به نقوش بومی شامل قایق، نخل، شتر، لنج، گل و رودخانه است. مینای مورد استفاده به صورت تک‌رنگ (سیاه) و یا رنگین (ترکیبی از چندرنگ) باعث جلوه‌گری بیشتر نقوش محصول می‌شود. مهارت ساخت مینای صُبی (مینای طلا و نقره) در 20 شهریورماه 1391 با شماره 517 در فهرست آثار ناملموس ملی ایران ثبت شد. همچنین در سومین نشست شورای راهبردی انتخاب شهرها و روستاهای ملی صنایع‌دستی که در مردادماه 1398 در وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی برگزار شد، اهواز به عنوان شهر ملی مینای صُبی انتخاب و ثبت شد.
عکاس :ابراهیم جرفی
